برخی می گویند : شما چگونه به امامت امام اعتقاد دارید در حالی که خداوند می فرماید: {وابتَلو الیتامی حتّی إذا بلغوا النّکاح فإن آنستُم منهم رشداً فادفَعوا إلیهم أموالَهُم } حال اگر خداوند کسی را که به حدّ بلوغ نرسیده از تصرّف در اموالش منع می کند پس چگونه ممکن است او را امام قرار دهد ؛ زیرا امام ، ولیّ بر خلق در تمام امور دین ودنیا است ،و صحیح نیست که والی و سرپرست تمام اموال از قبیل صدقه ها و خمس ها و امین بر شریعت و احکام و... کسی باشد که ولایت بر درهمی از اموال خود راهم ندارد .

پاسخ : این اشکال از کسی صادر می شود که بصیرتی در دین ندارد؛ زیرا آیه ای را که مخالفان در این باب به آن اعتماد کرده اند خاص است و شامل امام معصوم نمی شود ، به جهت آنکه خداوند با برهان عقلی و دلیل نقلی ، امامت آنان را ثابت نموده است و این می رساند که امام ، مخاطب آیه فوق نمی باشد واز زمرۀ ایتام خارج است .هیچ اختلافی بین امت نیست که آیۀ فوق مربوط به کسانی است که عقلشان ناقص است و هیچ ربطی به آنان که عقلشان به عنایت الهی به حدّ کمال رسیده ندارد ، اگرچه کودک باشند . لذا آیه شریفه شامل ائمه اهل بیت علیهم السلام نمی شود.

پاسخ دیگری که می توان داد این است که : عنوان حقیقی و اصلی برای حکم به وجوب دفع مال به یتیمان ، رشد عقلی است نه بلوغ ،و اگر تعبیر به بلوغ در آیه به حد نکاح ذکر شده ، به جه عنوان مشیر به رشد عقلانی است ، زیرا غالباً در این هنگام است که انسان رشید می شود و شاهد این مطلب اینکه : اگر کسی از حد بلوغ بگذرد و حتی به سنین بالایی از عمر خود برسد و لی رشید نشده باشد اموالش را به او نمی دهند . از اینجا معلوم می شود که ملاک رشد عقلانی است که در امام معصوم از ابتدای سنین کودکی وجود دارد .

از اینجا پاسخ پرسش های دیگرنیز درباره امامت کودک داده می شود ، مثل اینکه طفل چگونه می تواند امام باشد با آنکه معامله با او صحیح نیست ؟ طفل چگونه می تواند امام باشد در حالی که گواهی او جز در موارد خاص مورد قبول نیست؟