در مصباح الشریعه آمده است : « العبودیّه جوهره کنهها الرّبوبیّه » ؛ « بندگی و پیمودن قرب به خدا، گوهری است که نتیجه آن خداوند گاری و کسب قدرت و توانایی بیشتر است .»

قرب الهی آثار فراوانی دارد که به برخی از آنها اشاره می کنیم :

1-تسلّط بر نفس
خداوند متعال می فرماید : {إنّ الصّلوه تنهی عن الفحشآء والمنکر} ؛ « نماز انسان را از بدیها و منکرات باز می دارد .»

2- بینش خاص
از مزایای قرب الهی این است که انسان در سایۀ صفا و روشنی دل، بینش خاصی پیدا می کند که با آن حق و باطل را به روشنی تشخیص می دهد و هرگز گمراه نمی شود .

قرآن می فرماید: {یا أیّها الذین آمنوا إن تتّقوا الله یجعل لکم فرقانا ً } ؛ « ای کسانی که ایمان آورده اید ، اگر پرهیزکار باشید خدا به شما نیرویی می بخشد که با آن ، حق و باطل را به خوبی تشخیص می دهید . »

3-نفی خواطر
پویندگان راه عبودیت به واسطۀ تکامل و قدرتی که در سایۀ بندگی می یابند ، بر تمام اندیشه های پراکندۀ خود مسلّط می شوند و در حال عبادت آن چنان تمرکز فکری و حضور قلب دارند که از غیر خدا غافل می شوند و غرق جمال و کمال خدا می گردند .

ابو علی سینا می گوید: « عبادت ، نوعی ورزش برای قوای فکری است که بر اثر تکرار و عادت به حضور در محضر خدا ، فکر را از توجّه به مسائل مربوط به طبیعت و ماده، به سوی تصورات ملکوتی می کشاند . قوای فکری تسلیم باطن و فطرت خدا جوی انسان می گردد و مطیع او می شوند » .

4-خَلع نفس
در جهان طبیعت ، روح و بدن نیاز شدیدی به یکدیگر دارند ، ولی گاهی روح ، بر اثر کمال و قدرتی که از جانب قرب الهی پیدا می کند از استخدام بدن بی نیاز می شود و می تواند خود را از بدن خلع نماید.

5-تصرّف در جهان طبیعت
در پرتو عبادت و قرب الهی، نه تنها حوزۀ بدن تحت فرمان انسان قرار می گیرد ، بلکه جهان طبیعت مطیع انسان می گردد و به اذن پروردگار در پرتو نیرو و قدرتی که از تقرب به خدا کسب نموده است در طبیعت تصرف می کند و مبدأ یک سلسله معجزه ها و کرامات می شود، و در حقیقت دارای قدرت بر تصرف و تسلط بر تکوین می شود .