نبوّت و امامت فیض معنوی است. از دیدگاه کلیمیان با مرگ حضرت موسی (ع) این فیض و ارتباط بشر با عالم لاهوت قطع شد . و نیز پروتستان هانی مسیحی معتقدند که با به دار آویخته شدن حضرت مسیح (ع) ، ارتباط بشر با عالم لاهوت قطع شد .

اهل سنّت از فرقه های اسلامی نیز خود را از این فیض محروم کرده و معتقدند که با فوت پیامبر (ص) ، این فیض قطع شده است . حال جای این سؤال است که چرا امت اسلامی بعد از پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله از این فیض محروم باشد ؟ مگر از امت های پیشین کمتر است ؟ چرا خداوند متعال چنین فیضی-که همان ارتباط با عالم ربوبی توسط امام است –را به آنها نداده باشد؟

شیعۀ امامیه این مشکل را حلّ کرده و به این سؤال پاسخ داده است . اماسیه می گوید : این فیض از طریق وحی و نبوت گرچه با فوت پیامبر (ص) قطع شد ولی از طریق انسان کامل برقرار است که امروزه در وجود نازنین حضرت مهدی علیه السلام ، متبلور است .

پروفسور هانری کربن استاد دانشگاه سوربن پاریس می گوید: « به عقیدۀ من مذهب تشیّع تنها مذهبی است که رابطۀ هدایت الهی بین عالم انسانیّت و خداوند را به طور مداوم حفظ نموده و ولایت را به صورت زنده تا قیامت ثابت و مستمر نگاه داشته است ...» .