پیامبر اکرم (ص) مطابق حدیثی فرمود: « إنّی تارکُ فیکُم خلیفتین کتاب الله حبلٌ ممدود ما بین السّماء و الأرض أو ما بین السّماء إلی الأرض ، و عترتی أهل بیتی، و إنّهما لن یفترقا حتّی یردا علیّ الحوض » ؛ «همانا من دو جانشین را در میان شما می گذارم: کتاب خدا ، ریسمان کشیده شده ما بین آسمان و زمین یا مابین آسمان تا زمین، و عترتم اهل بیتم، و همانا این دو از یکدیگر جدا نمی شوند تا در کنار حوض بر من وارد شوند .»
در این حدیث پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله می فرماید: « کتاب و عترت تا قیامت از یکدیگر جدا نمی شوند» ، مطابق این گفتار اگر زمانی عدلِ کتاب که همان عترت است در روی زمین نباشد لازم می آید که این دو از یکدیگر جدا شده باشند ، و این با ظاهر حدیث مخالف است .
ابن حجر مکّی می گوید: « در احادیثی که سفارش به اهل بیت شده به این نکته اشاره دارد که تا روز قیامت زمین خالی از اهل بیتی که اهلیّت هدایت دارند نخواهد بود ، همان گونه که کتاب عزیز چنین است. و لذا اهل بیت اَمان برای اهل زمین معرفی شده اند . و نیز در روایات آمده است : « در هر قوم و دسته ای عدولی از اهل بیت من است» .
حافظ سمهودی می گوید: از این حدیث « ثقلین» استفاده می شود که هر زمان باید فردی از اهل بیت که سزاوار تمسک به اوست تا روز قیامت موجود باشد ، تا امر به تمسکی که در روایت به آنها شده معنا پیدا کند، همان گونه که کتاب عزیز چنین است، ولذا اهل بیت اَمان اهل زمین معرّفی شده اند که هر گاه از روی زمین بروند زمین نیز نابود خواهد شد» .
همین معنا از علامه مناوی در شرح جامع الصغیر سیوطی رسیده است . نتیجه اینکه از حدیث ثقلین که مورد اتفاق بین شیعه و سنی بوده و از احادیث متواتر است به خوبی استفاده می شود که در هر زمان ، امام معصومی از عترت پیامبر (ص) و اهل بیت معصوم او باید موجود باشد، امامی که اهلیّت برای اقتدا و تمسک را داشته باشد، کسی که خود به هدایت مطلق رسیده و از ضلالت به دور است و لذا می تواند دیگران را نیز به هدایت مطلق رسانده واز مطلق ضلالت و گمراهی دور کند . چنین شخصی در این زمان غیر از حضرت مهدی (ع) نیست.