1-در مورد عثمان بن سعید می گوییم: او مورد وثوق امام عسکری (ع) بوده و امام مهدی (ع) نیز بر منصبش تصریح نموده است.
در مورد فرزندش ممّد بن عثمان نیز می گوییم: او منصوب از طریق پدرش بوده و غیر از آنکه مورد وثوق امام عسکری بوده ، از طرف امام زمان (ع) نیز بر این امر نیابت خاصّه داشته است .
حسین بن روح نیز از طرف محمّد بن عثمان به این سمت منصوب شد ، و او نیز علی بن محمّد سَمَری را بر این مقام منصوب کرد .
2-راه دوّم برای اثبات نیابن این چهار بزرگوار این است که آنها خطّ امام را که معروف بود ، به دیگران نشان داده ، بازگو می کردند . خطّ حضرت در زمان پدرش امام عسکری (ع) نزد شیعیان معروف بود.
3-کرامات فراوانی که به دست مبارک این بزرگواران انجام می گرفت ، می توانست اثبات کنند سفارت آنها باشد . این کرامات در برخی موارد به دست آنها انجام می گرفت و برخی دیگر نیز منسوب به امام زمان (ع) بود که آنها به اطلاع شیعیان می رساندند، همان گونه که در قضیۀ معروف از ابو علی بغدادی رسیده است .
سید عبد الله شبّر می گوید: « شیعه هرگز گفتار نوّاب را نمی پذیرفت مگر در صورتی که معجزه ای از طرف امام عصر (ع) بر دست آنها ظاهر می گشت که دلالت بر صدق گفتار و صحت نیابت آنها داشت » .