از مجموعۀ روایات استفاده می شود که برخی توقیعات به خطّ خود حضرت بوده ، و برخی نیز به خطّ سفرا با دستور امام علیه السلام بوده است .
اسحاق بن یعقوب می گوید: « توسط محمّد بن عثمان عَمری مسائل مشکلی را به ناحیۀ مقدسه فرستادم و جوابش را به دست خطّ مبارک امام زمان (ع) دریافت داشتم » .
محمّد بن عثمان عَمری می گوید: « از ناحیۀ مقدسه توقیعی صادر شد که خطّش را خوب می شناختم » .
شیخ صدوق رحمه الله می فرماید: « توقیعی که به خطّ امام زمان (ع) برای پدرم صادر شد اکنون نزد من موجود است » .
شیخ ابو عمرو عامری می گوید: « ابن ابی غانم قزوینی با جماعتی از شیعیان در موضوعی اختلاف و مشاجره نموند و برای رفع نزاع ، نامه ای به ناحیۀ مقدسه نوشته و جریان را به عرض رساندند .و پس چواب نامۀ آنان به خطّ مبارک امام (ع) صادر شد » .
از این روایات معلوم می شود که توقیعات ، قرائن و شواهد صدق به همراه داشته و با اصحاب حضرت ، دست خط او را می شناختند ، و لذا مورد قبول آنان قرار می گرفته است. لیکن در مقابل ، روایاتی وجود دارد که برخی توقیعات به خط حضرت نبوده بلک به خطّ سفیران و به امر حضرت نوشته شده است .
ابونصر هبه الله می گوید: توقیعات صاحب الأمر علیه السلام به همان خطّی که در زمان امام حسن عسکری (ع) صادر می شد به وسیلۀ عثمانن بن سعید و محمّد بن عثمان برای شیعیان صادر می گشت .