حاجی نوری می نویسد: در خبری از امام صادق (ع) ، نقل شده است : روزی در مجلس امام صادق (ع) نام مبارک حضرت مهدی (ع) برده شد ، امام صادق (ع) به جهت تعظیم و احترام از جای برخاست .
ونیز در روایت آمده که دعبل خزاعی بعد از آنکه ابیاتی راجع به حضرت مهدی (ع) نزد امام رضا (ع) ، قرائت کرد ، حضرت از جای برخاست... .
میرزای نوری می گوید: وقتی نام حضرت حجت بن الحسن علیه السلام در مجلس امام رضا (ع) برده شد ، آن حضرت از جای برخاست و دو دست مبارکش را روی سر گذاشت و فرمود: «اللهمّ عجّل فرجه و سهّل مخرجه» .
از امام صادق (ع) سؤال شد : چرا هنگام شنیدن نام امام زمان (ع) از جای خود بر می خیزیم؟ حضرت فرمود: چون غیبت حضرت مهدی طولانی است . و امام از شدّت محبّتی که به دوستان خود دارد هر زمانی که شخصی او را یاد کند نگاهی به او می نماید و سزاوار است که یاد کنند به جهت احترام و تعظیم ، از جای خود برخیزد . هنگامی که مولای خویش او را به نظر مهر و عطوفت نگاه می کند ، پس از جای خود برخیزد و از خدای تبارک و تعالی تعجیل فرج ایشان را بخواهد .