گاهی در تعبیرات از مهدویت شخصی و نوعی استفاده می شود ، مثلاً گفته می شود :اهل سنّت مهدویت نوعی را قبول دارند وشیعۀ امامی مهدویت شخصی را ، مقصود از این دو چیست؟
شیعه قائل به مهدویت شخصی است ، یعنی معتقد است به اینکه مهدی موعود (ع) شخصی است معیّن که متولّد شده و تاکنون زنده است و در آینده ظهور خواهد کرد ، و کسی جز فرزند امام حسن عسکری (ع) نیست .
ولی اهل سنّت معتقد به مهدویت نوعی است، یعنی معتقد است که در آخر الزمان شخصی از ذریۀ پیامبر اکرم (ص) به نام مهدی متولد شده ، و ظهور خواهد کرد . و اوست کسی که زمین را پر از عدل وداد خواهد نمود همان گونه که پر از ظلم و جور شده باشد ؛ گرچه وجود خارجی ندارد.
تعبیر مهدی نوعی و شخصی کاربرد دیگری نیز دارد که نزد عرفا متداول است . برخی از عرفای اهل سنّت همچون مولوی معتقدند به اینکه در هر زمانی باید یک مهدی موجود باشد خواه از نسل علی و خواه از نسل عمر .
مقصود آنان از مهدی ، همان قطب عالم امکان است ، ولی شیعه قائل است که در هر زمان باید امام معصوم موجود باشد ، زیرا بدون آن زمین مضطرب خواهد شد .