شیخ طبرسی رحمه الله در کتاب «الاحتجاج» دو نامه ای را که از ناحیۀ مقدّسه حضرت مهدی(ع) برای شیخ مفید رحمه الله فرستاده شده نقل کرده است . در این دو نامه اشاره به برخی مطالب صحیح و عالی شده و نیز از برخی مسائل به طور رمز و اشاره خبر داده است .
نامۀ اوبل در اواخر ماه صفر سال 410 هجری سه سال قبل از وفات شیخ مفید رحمه الله به دست او رسیده است . و نامۀ دوم در سال 412 هجری یعنی یک سال قبل از وفات شیخ به دست او رسیده است . و این در حقیقت بعد از گذشت هشتاد سال از وفات شیخ علی بن محمّد سَمَری سفیر چهارم است که همان انتهای غیبت صغرا و شروع غیبت کبرا در سال 329 هجری است .
فرستندۀ نامۀ اوّل می گوید: این نامه را از منطقه ای که متصل به حجاز است آورده است. و از این کلام استفاده می شود که امام در آن هنگام در نواحی حجاز ساکن بوده است ، و این نامه را به توسّط برخی از خواص به شیخ مفید رحمه الله فرستاده اند . نامۀ دوّم نیز در اول ماه شوال سال 412 از ناحیۀ مقدّسه برای شیخ فرستاده شد . و درروز پنجشنبه 23 ماه ذی حجه همان سال به دست شیخ رسیده است . یعنی سه ماه و هفت روز کم در بین راه در دست قاصد بوده است .
هر دو خطاب به املای حضرت مهدی (ع) و خطّ برخی از ثقات و معتمدین نزد امام زمان (ع) بوده همان گونه گه از ظاهر رساله اوّلی و نصّ رساله دوم استفاده می شود. و آخر هر دو نامه مزیّن به چند سطری کم از خطّ خود امام است که شهادت و گواهی بر صحت نامه است . امام در آن کلمات به شیخ مفید رحمه الله امر می کند تا این رساله را از هر کس مخفی بدارد ، ولی نسخه ای از آن را بردارد تا موثقین از اصحابش بر آن مطّلع شده و یا شفاهاً به اطلاع آنها برساند .