سند این دو توقیع را از جهاتی می توان مورد توجه قرار داده و برای اعتبار آن چاره ای اندیشید ، گرچه شیخ طبرسی که تنها ناقل این دو توقیع است آنها را مرسلاً و بدون سند نقل کرده است .
1-طبرسی این دو روایت را از مسلّمات به حساب آورده که این به نوبۀ خود دلالت بر اعتقاد به صحّت سند نزد او دارد . و ممکن است که طبرسی به جهت شهرت و وضوح این دو توقیع ، سند آنها را حذف کرده است ، همان گونه که سند بسیاری از روایات را حذف کرده است .
2-مضامین عالی که در این دو روایت است و نیز خبرهای صادقی که در آن دو به آنها اشاره شده نیز از جمله شواهد صدق این دو توقیع و انتساب به حضرت مهدی (ع) است .
و امری که موجب ازدیاد اطمینان به این دو توقیع است اینکه محدّث بحرانی بعد از آنکه اشعار منسوب به امام زمان (ع) در رثای شیخ مفید را نقل می کند که بر قبر او نوشته شده بود، می فرماید: « این اشعار از امام زمان (ع) نسبت به شیخ مفید (ع) بعید نیست، بعد از آنکه توقیعاتی از ناحیۀ حضرت (ع) برای شیخ فرستاده شد ،توقیعاتی مشتمل بر تعظیم و اجلال فراوانی بوده است...» . آن گاه می گوید : « شیخ یحیی بن بطریق حلّی در رسالۀ نهج العلوم الی نفی المعدوم معروف به «سؤال اهل حلب » دو طریق در تزکیه شیخ مفید ذکر کرده است :
الف)صحت نقل او از ائمه طاهرین علیهم السلام ، آن طوری که در تصانیف او از مقنعه و دیگر کتب ذکر شده است .
ب) آنچه را که عموم شیعه روایت کرده و مورد قبول قرار داده است که صصاحب الامر –صلوات الله و سلامه علیه و علی آبائه –دونامه به او نوشته است به این نحو که در هر سال یک نامه ، و عنوان نامه « به سوی برادر سدید...» است ، و این بالاترین تعبیر در مدح و تزکیه و ثنای شیخ مفید در گفتار امام امت و جانشین ائمه است.
گفتار ابن بطریق دلالت دارد بر اینکه این دو توقیع مورد اجماع است . ونیز از کلام طبرسی در مقدمۀ « احتجاج » استفاده می شود که این دو توقیع از قسم احادیثی است که مورد اجماع علما بوده و لذا سند آن دو را ذکر نکرده است.
ابن شهر آشوب در « معالم العلماء » در ترجمۀ شیخ مفید می گوید ک « صاحب الزمان (ع) او را شیخ مفید نامید ...» .
ظاهراً مراد او همان چیزی است که در توقیع حضرت به شیخ مفید آمده است که فرمود: « للأخ السدید و الولیّ الرشید، الشیخ المفید...» .
3-طبرسی در مقدمۀ کتاب « احتجاج » می گوید: « بیشتر روایاتی راکه نقل می کنیم سند آنها را نمی آوریم یا به جهت وجود اجماع بر آن روایت است ، و یا به جهت موافقت آن با دلیل عقل و یا شهرت آن در سیره ها و کتاب ها بین مخالف و موافق ...» .
این دو توقیع نیز از یکی از این سه احتمال خالی نیست .
4-مصلحت عمومی نیز اقتضای صدور چنین نامه ها و توقیعاتی را در اوایل عصر غیبت کبرا داشته است .
یکی اینکه حضرت با این نامه ها به جماعت شیعیانش دستورات لازم را برساند.
ودیگر اینکه حضرت با این نامه ها به دست علمای صالح امثال شیخ مفید رحمه الله ریاست و زعامت او را تثبیت کرده ، مردم را به اطاعت از او در عصر غیبت کبرا تشویق کند . همان گونه که در نامۀ خود به ابن بابویه خطاب به او فرمود: «یا شیخی ! یا اباالحسن» .