امام زمان (ع) در توقیعی به خط مبارک خود ، بعد از دعا برای عافیت شیعیان از ضلالت و فتنه ها و درخواست روح یقین و عاقبت به خیری آنها و تذکر به اموری چند می فرماید: « وفی ابنت رسول الله صلی الله علیه و آله لی أسوه حسنه» ؛ « فاطمه دختر رسول خدا (ص) برای من اسوه و الگویی نیکوست. »
در اینکه حضرت مهدی (ع) ، کدام گفتار و رفتار حضرت فاطمه (علیها السلام) را سرمشق خویش قرار داده اند ، احتمالات فراوانی بیان شده است که در این جا به سه مورد آن اشاره می کنیم :
1-حضرت زهرا (ع) تا پایان عمر شریفش با هیچ حاکم ظالمی بیعت نکرد .حضرت مهدی (ع) هم بیعت هیچ سلطان ستمگری را بر گردن ندارد .
2-شأن صدور این نامه این است که برخی از شیعیان ، امامت ایشان را نپذیرفتند . حضرت در جواب عملکرد آنها فرمود: « اگر می توانستم و مجاز بودم آن چنان می کردم که حق بر شما آشکار گردد به گونه ای که هیچ شکی بر شما باقی نماند، ولی مقتدای من حضرت زهرا علیها السلام است . ایشان با اینکه حق حکومت از حضرت علی (ع) سلب شد ، هیچ گاه برای بازگرداندن خلافت ، از اسباب غیر عادی استفاده نکرد ، من نیز ایشان پیروی می کنم و برای احقاق حقّم در این دوران ، راه های غیر عادی را نمی پیمایم » .
3- حضرت در پاسخ نامه فرموده اند: « اگر علاقه و اشتیاق ما به هدایت و دستگیری از شما نبود به سبب ظلم هایی که دیده ایم ، از شما مردمان روی گردان می شدیم » . امام ، با اشاره به حضرت زهرا علیها السلام می خواهد بفرماید: همان طوری که دشمنان به حضرت زهرا (علیها السلام) آزار و اذیت روا داشتند و سکوتی که مسلمانان پیشه کردند ، هیچ کدام سبب نشد که ایشان از دعا برای مسلمانان دست بکشند ، بلکه دیگران را برخود مقدّم می داشتند ، من نیز این ظلم ها و انکارها را تحمّل می کنم و از دل سوزی و دعا و راهنمایی و ... برای شما چیزی فرو نمی گذارم .