در روایتی از امام زمان (ع) در پاسخ به پرسش های اسحاق بن یعقوب چنین آنده است : «...وأمّا وجه الانتفاع بی فی غیتی فکاالانتفاع بالشمس إذا غیّتها عن الأبصار السحاب»؛ «...واما کیفیت نفع بردن به وسیلۀ من در زمان غیبتم به مانند نفع بردن به واسطۀ خورشید است هنگامی که ابرها او را از دیدگان مستور می نماید .»
از این حدیث شریف وجوهی از شباهت ها بین خورشید در پشت ابر و امام زمان (ع) در عصر غیبت استفاده می شود که به برخی از آنها اشاره می کنیم :
1-همان گونه که مردم ، هر آن ، انتظار خارج شدن خورشید از پس ابرهاا را دارند تا تمام و کامل از وجود و ظهورش استفاده ببرند، در ایام غیبت آن حضرت نیز مردم منتظر ظهور و خروج اویند و از ظهورش مأیوس نمی گردند .
2-منکر وجود حضرت (ع) در عصر غیبت ، همانند منکر وجود خورشید است هنگامی که در پشت ابرها از دیده پنهان گردد .
3-همان گونه که ابر کاملاً خورشید را نمی پوشاند و نور خورشید به زمین و زمانیان می رسد ، غیبت هم مانع کامل و تمامی برای بهره دهی حضرت نیست ، مردم در زمان غیبت ، حضرت را نمی بینند امّا از وجود او بهره می برند ، توسّل یکی از راه های بهره بردن از آن امام است .
4-همان گونه که در مناطقی که هوا غالباً ابری است ، گاهی خورشید ابرها را می شکافد و خود را از لابلای آنها بیرون می آورد و به عدّه ای از مردم نشان می دهد ، هر از چند گاهی نیز ، عده ای به محضر امام زمان (ع) شرفیاب می شوند و از وجودش استفاده می برند و از این راه وجود آن حضرت برای مردم به اثبات می رسد .
5-همان گونه که ابرها خورشید را نابود نمی کنند و تنها مانع رؤیت اویند ، غیبت امام زمان (ع) هم تنها مانع رؤیت ایشان است .