اولاً: شکی نیست که معرفت ، تأثیر به سزایی در عملکرد انسان دارد ، و هرچه معرفت انسان به کسی یا عقیده ای بیشتر و راسخ تر باشد ، تأثیر آن در ناحیۀ عمل بیشتر خواهد بود . و به طور کلّی انسان بدون معرفت نمی تواند در ناحیۀ عمل ، حق مطلب را ادا کند . لذا علمای کلام از همین طریق و به ملاک لزوم شکر منعم قائل به وجوب معرفت خداوند شده اند . امام زمان (ع) حجت خدا بر روی زمین است و مطابق نصوصات ، اطاعت او واجب است ، لذا باید به او در حدّ امکان معرفت حاصل کنیم ، وگرنه با مرگ جاهلی از دنیا رفته ایم .
ثانیاً: ما وظیفه داریم امام زمان خود را بشناسیم تا دنباله رو هرکسی نباشیم . چه کسی را الگوی خود قرار دهیم و دین را از چه کسی اخذ کنیم؟ آیا می توان از هر کسی که متاعی از دین را عرضه کرد به سراغش رفته ، او را الگو و امام خود قرار دهیم؟
باید در مرحلۀ اول خصوصیات امام را شناخته و مصداق آن را مشخص کنیم ، آ« گاه به دنبال ایشان رفته و آن حضرت را رهبر خود قرار دهیم . قطعاً باید چنین باشد ، وگر نه در هنگام مرگ، مرگی با جهالت خواهیم داشت .