امام زمان (ع) بعد از شهادت پدرش هنگامی که برای نماز بر جنازۀ او حاضر شد مردم او را مشاهده کردند در حالی که طفلی گندمگون بود ، با موهای فری و بین دندان های جلو او باز بود.
شیخ طوسی رحمه الله از برخی کسانی که حضرت را در خلال غیبت صغرا مشاهده کردند نقل می کند که آن حضرت جوانی زیبارو ، با بویی معطّر ، و هیبتی عظیم بود . راوی می گوید: « هنگامی که سخن می گفت ، کسی را بهتر از او در سخن گفتن ندیدم » .
در روایتی دیگر می خوانیم که راوی گفت: « حضرت جوانی گندم گون بود و هرگز کسی را به مانند او در زیبایی و اعتدال قامت ندیدم » .
و در روایتی دیگر آمه است : « قد او نه طولانی است و نه کوتاه ، بلکه معتدل القامه است. سر مبارکش گرد و پیشانی اش پهن است . بینی او کشیده و گونه های او صاف و بر گونۀ راستش خالی است » .
در مورد ذیل سؤال که آیا کسی می تواند خودش را به شکل و شمایل حضرت (ع) در آورد یا خیر؟ می گوییم: اگر چه به حسب ظاهری کسی بتواند خودش را به مانند حضرت در اوصافی که ذکر شد در آورد ، ولی با علایم ظهور که در جای خود ثابت شده و نیز با اعجازی که حضرت از خود نشان می دهند هرگز کسی در امامت او شک نخواهد کرد . و این مقتضای لطف خداوند است. و لطف بر او واجب است ، و لذا به طور حتم کاری خواهد کرد که وجود حضرت در عصر ظهور به کسی مشتبه نخواهد شد .