برخی می گویند : جمله « وعرجت روحه إلی سمآئک » که در دعای ندبه آمده مخالف با اجماع و آیات و روایاتی است که دلالت بر معراج جسمانی دارد ، لذا از این جهت درصدد برآمده اند تا در انتساب این دعا به امام خدشه وارد کنند . پاسخ: صحیح در این جمله « عرجت به إلی سمائک » است نه « بروحه » و لذا دلالت بر معراج روحانی ندارد .شاهد این مطلب چجند قرینه است :
1-محدّث نوری رحمه الله در کتاب « تحیة الزائر» می گوید: در نسخه ای که من از مزار محمّد بن مشهدی دارم : « عرجت به إلی سمائک » ثبت شده است .
2-شیخ عباس قمی رحمه الله نیز در کتاب « هدیة الزائر » عبارت استاد خود حاجی نوری را نقل کرده و ان را تأیید نموده است .
3-الآن نیز نسخه ای خطّی و نفیس از کتاب مزار محمّد بن مشهدی موجود است که در آن « و عرجت به » ثبت شده است .
4-جمله های دیگر در دعا نیز مؤید معراج جسمانی است از قبیل : « وأوطأ ته مشارقک ومغاربک» و « سخّرت له البراق » . 5-بر فرض صحّت نسخۀ « وعرجت بروحه » این جمله دلالت بر معاد روحانی فقط ندارد ف از باب استخدام لفظ موضوع برای جزء و ارادۀ کلّ ، مقصود معراج جسما نی و روحانی است . از قبیل اینکه گفته می شود: « روحی لک الفداء » . مرحوم حاج میرزا ابولفضل تهرانی می گوید: « گاهی کلمۀ روح را در معنای جسم با روح به کار می برند به جهت ارتباط بین حالّ و محلّ یا علاقه ملابست که بین آن دو است ... ».