فلاسفه اسلامی « قسر دائم» و « قسر اکثری» را در عالم طبیعت محال وامری نشدنی می دانند.

مقصوداز «قسر دائم »ان است که حقیقتی از حقایق هستی در دوره روزگارش از خواسته طبیعی خود محروم باشد. مثلا آتش هیچ گاه حرارت نداشته باشد یا در جهان نیرویی باشد که از اغاز پیدایش اتش تا هنگامی که اتش در جهان وجود دارد از حرارت آتش جلوگیری کند. این امری محال است ، که در فلسفه به اثبات رسیده است. مقصود از « قسر اکثری » ان است که طبیعت در اکثر دوره عمرش از اقتضای ذاتی خود محروم باشد. این راهم فلاسفه محال می دانند. این نظریه فلسفی که به شکل قانون در جهان هستی جاری است به ما می گوید که روزگار ظلم وجور در بشر سپری خواهد شد وبه جای آن روزگار عدل وداد خواهد آمد.

این نظریة فلسفی می گوید : قسر انسانیت در عمر او محال است ، چنان که در بیشتر عمر او نیز محال خواهد بود. پس روزگاری خواهد امدکه روزگار انسانیت باشد. وبه یقین روزی خواهد امد که بشر از اسارت وبردگی حیوان صفتان رهایی یابد ودر سایه مهر انسان ها زیست کند وزندگی داشته باشد.