خداوند متعال می فرماید : ( ولقد کتبنا فی الزّبور من بعد الذکر أنّ الأرض یَرثها عبادیَ الصّالحون ) ؛ « ما در زبور بعد از ذکر نوشتیم که بندگان صالح من وارث زمین خواهند شد.»
مقصود از « زبور» در آیه ، زبور داوود و مراد از « ذکر » تورات است . در زبور می خوانیم : « زیرا که شریران منقطع می شوند ولی متوکلن به خداوند وارث زمین خواهند شد ، و حال اندک است که شریر نیست می شود ، هر چند مکانش را استفسار نمایی ناپدید خواهد شد ، امّا متواضعان وارث زمین شده و ازکثرت سلامتی متلذّ ذ خواهند شد » .
و در آیۀ 29 از مزمور داوود آمده است : « صالحان ، وارث زمین خواهند شد و در آن تا ابد سکونت خواهند داشت » .
مقصود از کلمۀ « الارض » در آیۀ فوق ، مطلق زمین دنیا و آخرت « بهشت » است ؛ زیرا تخصیص آن به زمین دنیا بدون وجه است .
و مقصود از « عبادی الصالحون » معنای عامی است ک ه شامل هر زمان و مکان و هر قومی خواهد شد ، و مصداق اکمل و اتم آن – مطابق روایات – زمانی است که حضرت مهدی (ع) ظهور کرده و زمین را پر از عدل وداد خواهد کرد . در آن زمان است که تمام کرۀ زمین در اختیار بندگان صالح خداوند قرار خواهد گرفت .
ابن کثیر می گوید: « خداوند در آیۀ شریفه بشارت می دهد بر بندگان صالح خود که در دنیا و آخرت آنان را سعادتمند کرده و آنان را وارث زمین و بهشت گرداند » .
آلوسی می گوید : « اگر بگوییم که این آیه مربوط به عصر مهدی و نزول عیسی است ، به اقوال دیگر احتیاجی نیست » .
ولذا در ذیل آیه روایاتی نقل شده که دلالت بر انطباق آنه بر عصر ظهور حضرت مهدی (ع) دارد .
ثوبان از رسول خدا (ص) نقل کرده که فرمود : « خداوند برای من زمین را جمع نمود . پس من مشرق ها و مغرب های آن مشاهده کردم و امت من زود است که به آن خواهند رسید. »
امام باقر (ع) فرمود: « مقصود از (عبادی الصّالحون ) اصحاب مهدی (ع) در آخر الزمان است . »