خداوند متعال می فرماید: ( و نُریدُ أن نَمُنّ عَلی الّذینَ استُضعِفُوا فی الأرضِ و نَجعَلَهُم أَئِمَّة ً و نَجعَلُهُمُ الوارثینَ ) ؛ « ارادۀ ما بر این قرار گرفته که بر مستضعفین زمین منّت بگذاریم و آنها را پیشوایان و وارثین [ روی زمین قرار ] دهیم . »
مطابق سیاق آیۀ فوق ، مفسران اهل سنّت و شیعه ، شأن نزول آیه را مربوط به قوم بنی اسرائیل می دانند ، آنان بودند که روی زمین به استضعاف کشیده شده و خداوند آنها را بر فرعویان پیروز گرداند ، ولی ظاهر آیه دلالت بر قانون کلّی و اراده و مشیّت همیشگی خداوند نسبت به مستضعفین تا روز قیامت دارد . خداوند اراده کرده که به حسب شرایط خاص ، مستضعفین را بر مستکبرین عالم پیروز گرداند ، که نمونه ای از آن ، تحقق مشیت الهی نسبت به پیروزی بنی اسرائیل و زوال حکومت فرعونیان بود .
نمونۀ کامل تر آن حکومت پیامبر اسلام عد از ظهور اسلام است . و مطابق روایات اسلامی مصداق کامل تر از همۀ حکومت ها ، حکومت حضرت مهدی (ع) در عصر ظهور است ، که خداوند حکومت او را که همان حکومت مستضعفین است در سرتاسر گیتی گسترش خواهد داد و کرۀ زمین را پر از عدل و داد خواهد کرد . این معنا را می توان از قرائنی به دست آورد :
1-ارادۀ خداوند در آیه به صیغۀ مضارع « نرید » آمده که دلالت بر استمرار دارد .
2-ارادۀ حتمی الهی بر عنوان « مستضعفین » وارد شده ، و مستضعفین بنی اسرائیل خصوصیّت ندارند .
3-روایاتی که از طرق شیعه و سنی در ذیل آیه وارد شده دلالت بر عمومیّت این سنت الهی دارد :
امام صادق (ع) فرمود: « همانا آیه مخصوص به صاحب امری است که در آخر الزمان ظهور کرده و جبّاان و فرعونیان را نابود خواهد کرد ، او شرق و غرب زمین را مالک می شود پس زمین را پر از عدل می کند همان گونه که پر از ظلم شده باشد » .
حضرت علی (ع) فرمود: « دنیا بعد از آنکه در برابر ما همچون شتر بد خلق چموشی و سرکشی کرد به سوی ما روی می آورد و در برابر ما رام می شود . آن گاه این آیه را تلاوت نمود : ( ونرید أن نَمُنّ ... ) .