نمی توانیم ادعا کنیم که هنگام قیام امام زمان (ع) هیچ گونه قتل و کشتاری رخ نمی دهد ؛ زیرا مسلماً این واقعۀ عظیم بدون بر طرف کردن خارها و دشمنان سر راه آن حضرت میسّر نخواهد شد .
و لذا در روایات مشاهده می کنیم که اهل بیت علیهم السلام بر اصل قتل و خونریزی هنگام ظهور و قیام حضرت اشاره کرده اند .
بشیر بن ابی اراکۀ نبّا ل می گوید: هنگامی که به مدینه وارد شدم به طرف منزل ابو جعفر امام باقر (ع) رفتم ... عرض کردم : مرجثه می گویند : هنگام که قیام قائم روی دهد همۀ کارها برای او هموار خواهد شد و به اندازه یک ظرف حجامت هم خون نمی ریزد . حضرت فرمود : « ... کلّا و الّذی نفسی بیده حتّی نمسح و أنتم العرق و العلق ... » ؛ « هرگز چنین نیست ، سوگند به آن که جانم به دست اوست کار به اینجا می انجامد که ما و شما عرق و خون بسته شده را پاک خواهیم کرد . »
به این مضمون روایات دیگری نیز رسیده است . ولی از طرفی دیگر تاریخ گواهی می دهد که پیامبر اسلام (ص) و امامان اهل بیت علیهم السلام سعی داشته اند امور را به طور عادی و از مسیر طبیعی آن انجام دهند ، و حتِّی الامکان دست به شمشیر نبرند ، زیرا هدف آنان ارشاد و هدایت مردم است ، جز آنکه گسترش عدل در جامعه اقتضای کشت و کشتاری گر چه در حدّ محدود را دارد ، و قرار نیست که تمام امور از طریق معجزه حلّ شود ، ولی اندیشۀ افراطی نیز در این مسأله صحیح نیست و هرگز دلیلی عقلی و عقلایی و نقلی بر گستردگی کشتارها در حدّی وسیع وجود ندارد ، خصوصاً آنکه مطابق ادعای برخی ، از هر نه نفر هفت نفر یا از هر هفت نفر پنج نفر کشته می شوند . !