از کارهای حتمی امام موعود (ع) جنگی تمام عیار با تمام انسان های خون آشام است . در مسألۀ جنگ ممکن است چنین انگاشته شود که هدایت انسان و ساختن جامعۀ بشری با دعوت اخلاقی و تربیت درست ، امکان پذیر است و نیازی به خونریزی و جنگ نیست ؟
پاسخ : مطالعۀ تاریخ بشری – از روزی که تاریخی بر جای مانده است – به خوبی این واقعیت را آشکار می سارد که موانع راه رشد وتکامل انسان جز با قدرت و خونریزی از سر راه برداشته نمی شود ، وتعالیم اخلاقی و اصول تربیتی هر چند تأثیرهای ژرف و گسترده داشته است لیکن این تأثثیرها در برخی از افراد نجیب انسانی بوده است ، ودر طبقۀ سلطه طلب و دنیا دار و استثمار گر که منابع اقتصدی ، سیاسی و نظامی جامعه ها را در دست داشته و دارند ، یا هیچ تأثیری نداشته و یا تأثیر آن تحول آفرین و دگرگون ساز نبوده است ، برای تربیت و هدایت آنان باید عامنل دیگری به کار می رفته است تا سدّ راه انسان ها نگردند و راه رشد را بر توده ها نبندند ، تا همگان بتوانند بی هیچ گونه مانعی به راه رشد خویش ادامه دهند . از این رو مسألۀ جنگ و کاربرد نیرو به عنوان یک ضرورت برای دستیابی به هدف های انسانی مطرح می گردد . اسلام ، با توجه به همین واقعیت ها جنگ را نه به عنوان هدف و آرمان بلکه به عنوان راه و وسیله برای تحقق توحید و عدل پذیرفته است .
در قرآن کریم آمده است : ( وَقاتِلوهُم حَتّی لا تَکُونَ فتنَة ٌو یَکُونَ الدّینُ کُلُّه ُ للهِ ... ) ؛ « با آنان نبرد کنید تا دیگر فتنه ای نباشد و دین ، همه اش برای خدا گردد... » .
از این رو پیامبر اسلام که « رحمة للعالمین » است فرمود : « الخیز کلۀه فی السیف و تحت ظلّ السیف ، و لا یقیم الناس إلّا السیف ، و السیوف مقالید الجنّة والنار » ؛ « تمام نیکی و خیر در شمشیر است و در زیر سایۀ شمشیر ، و مردمان را جز شمشیر راست نمی کند . و شمشیرها کلیدهای بهشت و دوزخند » .
امام باقر (ع) فرمود : « ... إنّ فی القائم من آل محمّد شبهاً من خمسة من الرسل ... وأمّا شبهه من جدّه المصطفی فخروجه بالسیف و قتله أعداء الله و أعداء رسوله و الجبّارین و الطواغیت ، وأنّه ینصر بالسیف والرعب ... » ؛ « قآئم آل محمد علیهم السلام شباهت هایی با پنج تن از پیامبران دارد ... امّا شباهت او به جدّ خود رسول اکرم (ص) قیام با شمشیر است و کشتن دشمنان خدا و پیامبرش ، و جبّاران و سرکشان ، او با شمشیر و ترس [که در دل جباران افکنده می شود ] مدد می گردد . »