در دوران ظهور ، دین و مذهب به سوی هدف اصلی هدایت می شود ، و جهت گیری و حرکت مذهبی در راه سعادت و رفاه و تعالی انسان قرار می گیرد ، و از قشری گری و سطحی نگری و تجمّل گرایی زاید – که کار مذاهب باطل یا منحرف است – دور می گردد . از این رو امام مهدی (ع) در آغاز رستاخیز خویش به پیرایش و آبادی از مظاهر تجمل گرایی ها و مصرف زدگی ها به ویژه در سازمان ها و مؤسسا ت مذهبی می پردازد . امام همۀ امکانات و نیروها را صرف هدف های اصلی مذهب می کند ؛ یعنی برپایی عدالت و رفاه عمومی و نجات انسان ها از چنگال اهریمنی ظلم و محرومیت . برای تحقق این آرمانها به ضرورت ، تزیین معابد و مساجد و ظاهر سازی های بی محتوا و تشکیلات عریض و طویل به نام مذهب ودین ممنوع می گردد وهمۀ مظاهر این گونه معابد ویران می شود و معابد به صورت ساده و بی آرایش و دور از هر گونه تزیین و تجمّل در می آید .
عمر بن جمیع از امام باقر (ع) سؤال کرد : نماز گزاردن در مساجدی که نقش و نگار دارد (آیینه کاری ، کاشی کاری و تزیینات دارد ) چگونه است ؟ امام فرمود : « أکره ذلک و لکن لا یضرّکم الیوم و لو قد قام العدل لرأیتم کیف یصنع فی ذلک » ؛ « این کار را خوش ندارم ، ودر این روزگار این موضوع ضرری برای شما ندارد ، لیکن اگر عدالت حاکم گردد خواهید دید که در این امور چگونه عمل می کند .»