در برخی از روایاتی که از طرق شیعه و اهل سنت رسیده به صورت مطلق به انتظار فرج اشاره شده است بدون آنکه مقید به فرج حضرت مهدی علیه السلام درآن شده باشد. در حدیثی از رسول خدا (ص) می خوانیم : « أفضل العباده انتظار الفرج» ؛ «برترین عبادت ،انتظار فرج است .»
ونیز از آن حضرت می خوانیم :« انتظار الفرج عبادهِِِِ» ؛ «انتظار فرج عبادت است .»
وهمچنین در روایت دیگری از آن حضرت می خوانیم : « أفضل أعمال امتی انتظار فرج الله عزوجل » ؛ «افضل اعمال امت من انتظار فرج خداوند عزوجل است . »
شسخ صدوق به سندش از امام رضا (ع) نقل می کند که فرمود : « ما أحسن الصبر و انتظار الفرج، أما سمعت قول الله عزوجل : { وارتقبوا أنی معکم رقیب} ؛ {فانتظروا إنی معکم من المنتظرین} ؛فعلیکم بالصبر فإنه یجیء الفرج علی الیأس، فقد کان الذین من قبلکم أصبر منکم» ؛ «چقدر نیکوست صبر وانتظار فرج ، آیا نشنیده ای گفتار خداوندعزوجل را که فرمود:
(شما انتظار بکشید، من هم در انتظارم)و(پس شمامنتظر باشید ، من هم با شما انتظار می کشم ) پس برشما باد به صبر ؛زیرا فرج بعد از یأس و نا امیدی است . به راستی کسانی که قبل از شما زندگی می کردند از شما صبورتر بودند .»
مرحوم مجلسی از امام صادق علیه السلام نقل می کند که قرمود: «من دین الأئمه الورع و العفه و الصلاح ... وإنتظار الفرج بالصبر » ؛ « از دین ائمه پرهیزکاری ،عفت ،رستگاری ... وانتظار فرج به صبر است . »
ترمذی نیز به سندش از رسول خدا (ص)نقل کرده که فرمود:« ...وأفضل العباده إنتظار الفرج » ؛ « ... وبرترین عبادت انتظار فرج است . »
در ظاهر مراد از انتظار فرج همان انتظار فرج حضرت مهدی (ع)است که در این روایات متعلق آن یعنی حضرت مهدی (ع) به جهت وضوح ، بیان نشده است ؟چون در احادیث فریقین آن حضرت به عنوان نجات دهنده مردم از ظلم و بی عدالتی معرفی شده است.
شیخ صدوق رحمه الله به سندش از امام صادق (ع) نقل می کند که فرمود : «طوبی لشیعه قآئمناالمنتظرین لظهوره فی غیبته » ؛ « خوشا به حخال شیعیان قائم ما ، کسانی که منتظر ظهور او در عصر غیبت اویند .»
این معنا برای روایات مطلق با نظر اهل سنت نیز موافقت دارد ؛ زیرا آنان گرچه عموما به ولادت مهدی موعود علیه السلام اعتقادی ندارند ولی او رامنجی بشریت از ظلم و بی عدالتی می دانند که باید مستضعفین انتظار او را بکشند .
ونیز از جمله قرائنی که می تواند مصداق احادیث مطلق رامشخص کرده و بر حضرت مهدی (ع) وقیام او تظبیق دهد مسأله لزوم تناسب بین حکم و موضوع است ؛زیرا انتظار فرجی که تا این حد مهم برشمرده شده و تا این حد مورد تأکید واقع شده است به طور حتم همان انتظار روز موعود است ؛از آن جهت که در آن روز وعده الهی به نصرت مظلومین در سر تاسر عالم تحقق می یابد وحکومت عدل توحیدی در روی کره زمین گسترش خواهد یافت . انتظار با آن آثار و برکاتی که دارد تنها در انتظار چنین فرجی قابل پیاده شدن است . و نیز چنین انتظاری است که می تواند از اساس دین شمرده شود ؛ نه انتظار رفع هر گرفتاری و لو جزئی و با هر سبب باشد .
