اهل سنت گرچه اصل انتظار فرج مهدی (عج) را قبول دارند ، ولی اعتقاد به ولادت او ندارند ، ولی شیعه امامیه و برخی دیگر از مذاهب اسلامی وغیر اسلامی به انتظار ظهور شخصی به عنوان منجی نشسته اند که او موجود است که او موجود است و ناظر اعمال ورفتارو گرفتاری های مسلمانان است . این نوع انتظار به طور قطع وحتم ، اثرات بیشتری در زنده نگه داشتن جامعه و ایجاد روح و امید بیشتر دارد ؛ زیرا کسی که معتقد به اصل فرج است بدون آنکه نجات دهنده را در قید حیات و در کنار خود ببیند و او را احساس کند وناظر اعمال خود بداند ،چندان تأثیری در وجود اوندارد ، بر خلاف کسی که معتقد است او زنده بوده و بر تمام احوالش ناطر است ، وهنگام گرفتاری های شدید به فریاد او خواهد رسید . به طور حتم اعتقاد به چنین منجی وانتظار چنین شخصی تأثیر به سزایی در روحیه انسان منتظر دارد ، تأثیری که قابل مقایسه با تأثیر نوع اول نیست .
لذا شیعه به جهت اعتقاد به این چنین انتظاری همیشه در طول تاریخ خود زنده بوده و هیچ گاه با این همه فشارها که بر او وارد شده امید خود را از دست نداده است .
شیعه همیشه خویش را درکنار منجی و مصلح خود احساس می کند واین نوع احساس آثار تربیتی و ایمانی بیشتری دارد .
