مدعیان دروغین، سعی دارند تا به این وسیله راه رجوع به متخصصین و بازشناسی مطالب ساختگی از معارف حقیقی را به روی مردم، مسدود سازند.
«حامد الگور»، مورخ مشهور اروپایی، در رابطه با پیشوای بابیان، می گوید: «بخش عظیمی از موعظه های باب، از مطالب ضد روحانیون، تشکیل می شود.» و «حسنعلی نوری»، مؤسس فرقه ضاله بهائیت، نیز علمارا «جهلای ارض» می خواند. «احمد الحسن بصری» که از مدعیان دروغین این عصر به شمار می آید؛ همین طریق را پیش گرفته و به تخریب چهره علما و روحانیت می پردازد. او عالم مجاهدی چون آیت الله سیستانی را که زعامت شیعیان را به عهده دارد، به دلیل شرکت در انتخابات عراق، عالم امریکایی معرفی می کند. او به این مرجع عالی قدر، توهین کرده، تهمت می زند و می گوید: «حکم به رأی سیستانی، حکم شیطان است! و آنها حتماً ریا کار هستند و همه اعمال آنها ریا کاری است، پس گریه آنها بر امام حسین (ع) ریا است و نمازشان ریا است.»
در حالی که امامان معصوم (ع) مسئولیت حفظ معارف اسلام از انحراف و تبلیغ و تبیین آن را به دوش علما و فقها گذاشته اند. علما و فقهای شیعه، در طول تاریخ، مرزبانانی وظیفه شناس و هوشمند بودند که در هر دوره ای غبار خرافه را از سیمای دین زدودند و با مدعیان به مقابله برخاستند.
بنابراین مسلم است در مقابل روشنگری ها و فعالیت های علمای شیعه، بیکار ننشسته و سعی بر ایجاد بی اعتمادی و جدا کردن مردم از علما داشته باشند. درباره فضیلت علمای شیعه در زمان غیبت، امام هادی(ع) فرمود: «اگر نبودند دانشمندانی که پس از غیبت قائم شما، به سوی او دعوت کنند و از دین او دفاع کنند و بندگان ناتوان را از دام های شیطان، نجات دهند، احدی باقی نمی ماند جز اینکه از دین خدا مرتد می شد؛ ولی این دانشمندان، زمام دل ضعفا را به دست می گیرند؛ همان گونه که ملوان ها، زمام کشتی را به دست می گیرند و سر نشینان کشتی را از خطر مرگ حفظ می کنند. این ها نزد خدای تبارک و تعالی برترین هستند.»


-تقی حاتمی، کارشناس پاسخگویی بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود (عج)