تعصب ورزی، فرقه گرایی و تکفیر منتقدین در گفتار و رفتار مدعیان دروغین مهدویت چگونه است؟ پافشاری بر آرای باطل و تسیلم حق نشدن، پس از بیان استدلال های منطقی و روشن شدن حقیقت، نشان از تعصب های ناروا و کورکورانه ای دارد که در میان مدعیان دروغین و اکثر پیروان آنها دیده می شود. مدعیان دروغین و حامیان متعصب آنها بر این باور پافشاری می کنند که تنها مسلک آنان، مسلک راستین و حقیقی است و دیگر مسلمانان را به شدت نفی می کنند. این تعصب کورکورانه، موجب اختلاف مسلمین، صف بندی، تعصب و برادر کشی و به هدر رفتن توان مسلمانان خواهد شد. بنابراین استعمار به شدت از مدعیان دروغین و هرگونه فرقه گرایی به طور ویژه حمایت می کند. برای نمونه علی محمد باب، از آغاز دعوت خود، عقاید و آرای متناقضی چون «باب امام زمان»، «مهدی»، «برتر از انبیای الهی» و «مظهر نفس پروردگار» را ابراز داشته و در حقانیت این آرا پا فشاری نمود. تا جایی که در برخورد با افرادی که «بابی» نباشند، خشونت بسیاری را سفارش کرده است؛ چنان که در الواح «بیان» درباره وظیفه اولین فرمانروای بابی می گوید: «چون[فرمانروای بابی] توانایی یافت، هیچکس – جز بابی ها – را بر روی زمین باقی نگذارد.» همچنان که فرمان داد؛ جز کتبی که درباره آیین وی پدید آمده یا می آید؛ همه کتاب ها را محو و نابود کنند و تأکید کرده بود که پیروانش جز کتاب بیان و آنچه بدان وابسته می شود، نیاموزند. در این زمان نیز مدعیان دروغین مهدویت و بسیاری از پیروان متعصب ایشان، بعد از روشن شدن حقیقت همچنان بر اشتباهات خود پافشاری کرده و تسلیم حق نمی شوند. احمد الحسن از جمله مدعیان متعصبی است که به جز پیروان خود، دیگر مسلمین را تکفیر کرده و مستحق آتش جهنم می داند. او در «بیانیه برائت» خود، می گوید؛ «اعلان می کنم که هرکسی که به این دعوت ایمان نیاورد و اعلان بیعت با وصی امام مهدی نکند، از تاریخ13 رجب سال 1425 قمری به بعد، او خارج از ولایت علی بن ابی طالب (ع) بوده و جایگاهش جهنم است و تمامی اعمال عبادی اش بلا استثنا باطل بوده و دیگر نه حجی و نه نمازی و نه روزه ای و نه زکاتی برای وی بدون ولایت –منظور ولایت احمد بصری – باقی نخواهد ماند! بلا شک نبی اکرم (ص) نیز از هرکسی که خود را به وی منتسب می کند –خود را مسلمان می داند – ولی به این دعوت لبیک نگفته، اعلان بیعت نمی کند بیزاری و بری است!» باید تأسف خورد به حال پیروان جاهلی که در برابر عقل و استدلال تسلیم نشده و به جای تمسک به روایات متواتر ، با دلایل سستی چون خواب و استخاره و ... فرد کاذبی چون احمد الحسن را معصوم دانسته و مقتدای خویش قرار دادند! در یکی از کتاب های احمد الحسن نامه ای از یکی از مؤمنان به او آمده است: « ... به درستی شما به حق و صدق، وصی و رسول امام حجت بن الحسن (ع) هستی و کسی که این [ولایت] را تکذیب کند و جانشینی و رسالت تان را انکار کند، همانا کافر شده و از دین خارج گشته است، و جدتان رسول الله (ص) دشمن آنها خواهد بود.» این پیروان جاهل و متعصب حتی از امامان باطل خود نیز جلوتر رفته و منکران پیشوای فریبکارشان را دشمن پیامبر خدا (ص)، مرتد و خروج کننده از دین و ... می دانند و بعید نیست که، کورکورانه در این ظلمات جهل، خون برادران خود را هم به زمین بریزند. تقی حاتمی: کارشناس پاسخگویی بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود (عج)