با توجّه به اينكه از سال 242 ه . ق جنگى بين روميان و عباسيان اتفاق نيفتاده، چطور مادر امام زمان، نوه پادشاه روم هستند، در حالى كه اصلاً جنگى اتفاق نيفتاده بود تا ايشان اسير شوند!! دو. داستان مادر حضرت مهدى (عج) حكايت نرجس خاتون و ازدواج او با امام حسن عسكرى (علیه السلام) ، يكى از شگفتى  هاى تاريخ و معجزه  هاى خاندان وحى است كه در منابع مختلفى آمده است[1]. نرجس، نام  هاى ديگرى نيز چون سوسن، صيقل و مليكه داشت. او دختر «يوشعا» پسر قيصر روم و از نوادگان «شمعون» يكى از حواريون مسيح (علیه  السلام)  بود كه به طريقى معجزه  آسا از سوى خداوند براى همسرى امام يازدهم برگزيده شد. خلاصه داستان چنين است: هنگامى كه نرجس در روم بود، خواب  هاى شگفت انگيزى ديد. يك بار خواب پيامبر گرامى اسلام (صلی  الله  علیه  و  آله)  و حضرت عيسى (علیه  السلام)  را ديد كه او را به عقد ازدواج حضرت حسن عسكرى (علیه  السلام)  در آوردند. در خواب ديگرى، شگفتى  هاى ديگرى ديد و به دعوت حضرت فاطمه (علیهاالسلام)، مسلمان شد. وى اسلام خود را از خانواده و اطرافيان خويش پنهان مى  داشت تا آن گاه كه ميان مسلمانان و روميان جنگ در گرفت و قيصر خود به همراه لشكر، روانه جبهه  هاى جنگ شد. نرجس در خواب فرمان يافت كه به طور ناشناس، همراه كنيزان و خدمت كاران، به دنبال سپاهى برود كه رهسپار مرز هستند. او چنين كرد و در مرز، برخى از طلايه  داران سپاه اسلام، آنان را اسير ساختند و بى  آنكه بدانند او از خانواده قيصر است، او را همراه ساير اسيران به بغداد بردند. اين واقعه در اواخر دوران امامت حضرت هادى (علیه السلام)  روى داد. كارگزار آن حضرت، نامه  اى را كه امام هادى به زبان رومى نوشته بود، در بغداد به نرجس رساند و او را از برده  فروشى خريدارى كرد و به سامرا نزد امام هادى (علیه السلام)  برد. آن حضرت، آنچه را نرجس در خواب  هاى خود ديده بود، به او يادآورى كرد و بشارت داد كه او همسر امام حسن عسكرى (علیه  السلام)  و مادر فرزندى خواهد بود كه بر سراسر جهان متولى مى  شود و زمين را از عدل و داد آكنده مى  سازد. آن گاه امام هادى (علیه  السلام)  نرجس را به خواهر خود حكيمه - كه از بانوان بزرگوار خاندان امامت بود - سپرد تا آداب اسلامى و احكام را به او بياموزد و مدتى بعد نرجس به همسرى امام حسن عسكرى (علی ه السلام)  درآمد[2]. اينكه در سؤال آمده است «بعد از سال 242ه .ق جنگى بين روميان و عباسيان روى نداده است»، صحيح نيست؛ بلكه در سال 241 و پيش از آن و پس از آن، بين عباسيان و روميان بارها جنگ و تبادل اسير روى داده است[3]. در كتاب تاريخ العرب و الروم آمده است: در سال 247 ه . ق جنگ  هايى بين مسلمانان و روميان در گرفت و غنايم بسيارى به چنگ مسلمانان افتاد. در سال 248 ه . ق نيز يكى از سرداران سپاه اسلام (بلكاجور)، با روميان جنگيد و طىّ آن بسيارى از اشراف روم اسير شدند[4]. پی نوشت: 1- براى مطالعه در اين زمينه ر.ك : كمال الدين و تمام النعمة، ج 2، باب 41، ح 1 ؛ دلائل الامامة، ص 262 ؛ شيخ طوسى، الغيبة، ص 208، ح 178 ؛ مناقب آل ابى طالب، ج 4، ص 44 ؛ بحارالانوار، ج 51، ص 6 و... . 2-صدوق، كمال الدين، ج 2، ص 417 - 423 ؛ مناقب ابن شهرآشوب، ج 4، ص 440و411 ؛ شيخ طوسى، الغيبة، ص 124 - 128 ؛ اثباة الهداة، ج 3، ص 363 - 365 ؛ بحارالانوار، ج 51، ص 6 - 10 و... . 3- براى مطالعه بيشتر ر.ك : تاريخ طبرى، ج 7، ص 387. 4-پيشواى دهم حضرت امام حجه بن الحسن المهدى، ص 26و27.