رمضان است و شب های سرخِ آن به نام امام زمانی سر شکافته
مولاجان! مولایم علی روزگار بسیاری صاحبُ الزمان مردمی بود که باید با سکوت برایشان از عشق و زیبایی سخن می گفت تا شاید بیدار شوند و کمی علی را بخواهند و امام زمانشان را دوست بدارند
می دانی زیر سقف آسمان به ماه که نگاه می کردم دلم گرفت که اگر آن زمان علی بود و سکوت کرد چرا در این زمانه مولای من غیبت دارد و من حتی از دیدارش در کوچه خیابان های زمین هم بی نصیبم
مگر من هم از اهل کوفه ام، که مولایم هم سکوت کند هم غایب باشد هم ...
شاید هم من از مردم زمان علی هم بدترم که امام زمانم را نه می بینم و نه صدایش را می شنوم و نه از قلبش خبر دارم
مولاجان
بیا آقایی کن مرا از اهل کوفه جدا کن بیا زیر این نور ماه از من بیعت بگیر تا به پای ولایتت بمانم و عاشقی کنم تا بیایی
بیا زیر این نور غم گرفته ی ماه زمین مرا میهمان قرص کامل روی زیبایت کن و برایم سخن بگو
می خواهم کمی در این نیمه ی رمضان زیر این آسمان غم گرفته در محضرت بنشینم و کمی بار غم هایت را برایم بگویی
می خواهم این ماه با این دایره ی زیبایش رخ دلربای تو را به اهل زمین نشان بدهد تا همه بدانند که این ماه زمین و این دلربایی اش همه بهانه ی حضور توست تا تو را بخواهند و تو بتابی بر هستی.