محرم ، ماه غصه های زمین
مولای من، باران زد آسمان بارید زمین خیس شد
چشمان من هم آسمان شد
مولای من نگاهم به آسمان بود که دیدم هلال ماه محرم در گوشه ی قاب آبی بالای سرم با نگاهی غمگین مرا می بیند
آنقدر دل نگران تو هستم و این روزهای زمین و غریبی زینب و کاروان اسیران که ماه هم با نگاهی نگران مرا می بیند
نمی دانم من دلواپس فرداهای زمین ام یا این ماه
اما خوب می دانم این روزهای اسارت و درد و ماتم برای اهل بیت حسین برای قلب مهربان تو هم دردآور است
مولای من ماه محرم و هلال ماه ش "مظلومانه" مرا به یاد غم ها و غصه های آقای زمین انداخت تا کمی یادت کنم کمی دل نگرانت باشم کمی دلم تنگ شود برای آرامشت در زمین
این ماه این محرم این تو این حسین این روزهای بلندِ اسیری
مولای من نگاهم با نگاه ماه آسمان در هم پیچید و ناگاه احساس کردم "می گِرید" احساس کردم غمی بر شانه های ماهِ آسمانِ زمین در این محرم سنگینی می کند
نمی تابد جذبه ی حضورش را به رخ نمی کشد می داند هوای آسمانِ دلِ من برای تو بوی غم می دهد بوی دود بوی آتش بوی چادری آتش گرفته
به گمانم نیمه ی این ماه کمی خیالم از خودنمایی های ماه دنیا راحت شد
مولای من این ماه چشمم را به یاد حسین به نام تو بر آسمان زمین می بندم
شاید چشم که باز کنم غصه هایت سر آمده باشد
دعایی به نام نامی ات از گوشه ی دلم گذشت
می نویسم برایت تو هم بخوان آقاجان
یا رب زینب بحق زینب إشف صدر الزینب بظهور الحجة