گذشت آقاجان
14 شب گذشت اما برای دل مهربان تو کمی بیشتر از اربعین هم عبور کرد این عشق نامه
می دانم غم ها و غصه های این ماه و بزرگانش بر جانت سنگینی می کند اما جان من،برای آرامش قلب مهربانت در این نیمه های شبِ نیمه ی صفر، سوره ی انشراحی می خوانم تا با واژه به واژه هایش برایت از عرش خداوندی کمی آرامش بخواهم
هر چند امام زمانِ اهل زمین که باشی یعنی باید پا به پای لحظه هایشان زندگی کنی
این ماه صفر و این نیمه ی دلگیرش که مرا بی قرار می کند برای آرام بودنت در هستی
هر چند این ماهِ زمین هم که به نیمه می رسد باز هم با دایره ی دلربای صورتش، صورتگری برپا می کند در شب های من، اما نمی داند که من دلم را دلخوش به صورتی کرده ام که اگر هزاران ماه را با قرص کامل برایم بیاورند باز هم دل به ماه دلربای جمال مولایم می بندم و بس
این نیمه ی غم گرفته ی ماه صفر و این صورت غمگین مولای من و این حالِ غصه داره دل بیقراره من
من مانده ام و یک دنیا دلتنگی با این شال سیاه عزایت و این روزهای در پیش ...
ماه صفر است و از نیمه که می گذرد مرا دل نگران می کند برایت برای قلبت برای نگاهت برای اشک های آسمانی ات که بر "هلالِ صورتت" می نشیند
ماه ِ من آقای من
کمی برایت سکینت خواسته ام از خدا به نام مادرت فاطمه
خدا کند خدا نگاهی کند بر دعایم و بر زیبایی آرزویم به نامت و مرا به آرامشت آرام کند
تنها جمله ای که دلم می خواهد
با سوز دل از ماورای جان تقدیم محضرت کنم یک جمله است مولای من
خدا مرا بلاگردان قلب مهربانت کند.