رعايت حقوق آن حضرت و مواظبت بر اداى آن‏ها و رعايت وظايف نسبت به آن بزرگوار



زيرا كه حق امام‏ پس از خدا و رسول از همه حقوق بر تمامى اهل عالم مهم‏تر است، نظر به مراتبى كه خداى تعالى به او اختصاص داده، و او را از ساير خلايق برگزيده است، و او واسطه رسيدن هرگونه فيض به آفريدگان مى‏باشد، و نيز به اين مطلب راهنمايى مى‏كند، كه حق قرابت و خويشاوندى پيغمبرصلى الله عليه وآله وسلم از خويشاوندى نَسَبى مهم‏تر و عظيم‏تر مى‏باشد. و از امامان‏عليه السلام روايت آمده كه: هر حقى كه براى خداى تعالى هست از آنِ ما مى‏باشد. [1]

و نيز حاصل روايتى چنين است كه: قدر و منزلت مؤمن نزد امام‏ به حسب منزلت امام نزد او است. و شواهد آنچه ياد كرديم بسيار است و بر اهل بصيرت پوشيده نيست، و چون بيان شد كه رعايت حق خداى تعالى با رعايت حقّ آن حضرت‏ الزمان ارواحنا له الفداء حاصل مى‏گردد، پس رعايت حق آن جناب مايه نزديك شدن و تقرُّب يافتن به خداى تعالى است، و سبك شمردن حق آن بزگوار مايه دورى از خداوند و مبغوض شدن نزد او مى‏باشد، چنان‏كه مولايمان حضرت سجّادعليه السلام در دعاى ابوحمزه ثمالى مى‏گويد: أَوْ لَعَلَّكَ رَأيتَنِى مُسْتَخِفّاً بِحَقِّكَ فَأقْصَيْتَنى؛ يا شايد مرا ديده‏اى كه حق تو را سبك مى‏شمارم كه مرا دور ساخته‏اى!... . [2]