آیه 18سوره آل عمران: کلام حضرت بعد از اولین سجده در هنگام تولد

شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لَآ إِلَهَ إِلَّا هُوَ وَالْمَلَكَةُ وَأُوْلُواْ الْعِلْمِ قَآئِمَاً بِالْقِسْطِ لَآ إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمٌ‏
خدایى كه همواره به عدل و قسط قیام دارد، گواهى داده كه معبودى جز او نیست و فرشتگان و صاحبان دانش (نیز به یگانگى او گواهى داده ‏اند) جز او كه مقتدر حكیم است، معبودى نیست.(18)

خداوند با ایجاد نظام واحد در هستى، بر یگانگى ذات خود گواهى مى ‏دهد، یعنى هماهنگى و نظم موجود در آفرینش، همه گواه بر حاكمیّت قدرتى یگانه بر هستى است، چنانكه در دعاى صباح مى‏ خوانیم: «یا مَن دلّ على ذاته بذاته»

آفتاب آمد دلیل آفتاب‏
گر دلیلت باید از وى رُخ متاب

امام باقرعلیه السلام فرمودند: مراد از «اولوا العلم» در آیه، انبیا و اوصیا هستند.[1]
هر كجا تعدّد هست، محدودیّت نیز هست. خانه ‏ى بى ‏حدّ نمى ‏تواند بیش از یكى باشد. اگر گفتیم: فلان چراغ، نور بى ‏نهایت دارد، جایى براى چراغ دوّم باقى نمى ماند. خدا بى ‏نهایت است، زیرا اگر نهایت داشته باشد به نیستى برمى‏ خورد و هیچ بى ‏نهایتى قابل تعدّد نیست، لذا خداوند قابل تعدّد نیست و او یكتاست.
شهادت عملى، بهترین نوع شهادت است. هماهنگى در میان آفریده‏ ها، بهترین نمونه ‏ى گواهى بر یكتایى خداست. راه ایمان به خدا، علم است و علم واقعى، انسان را با سرچشمه هستى آشنا مى ‏كند. دانشمندان، در كنار فرشتگان قرار مى ‏گیرند. عدل الهى، در كنار توحید مطرح است. بر خلاف دیگر قدرتمندان كه هر كجا احساس یكتایى و نداشتن رقیب و شریك كنند، زور مى ‏گویند، او یكتایى است كه به پا دارنده‏ ى عدل است.

غیاث بن اسید گوید:
از محمد بن عثمان عمری شنیدم که می گفت: وقتی مهدی خلف [و جانشین امام عسکری] متولد شد، نوری از بالای سرش تا عنان آسمان ساطع گردید، سپس صورت بر زمین نهاده، برای پروردگار خود - تعالی ذکره - سجده کرد.
پس از آن، سر برداشت در حالی که می فرمود: «خداوند گواهی می دهد که جز او معبودی نیست و نیز فرشتگان و دانشمندان به یگانگی او شهادت می دهند. او به پادارنده ی عدالت است و معبودی جز او نیست که دانا و حکیم است. به درستی که دین نزد خدا اسلام است.» [محمد بن عثمان] گوید: ولادتش روز جمعه بود.
وی در ضمن روایت دیگری گوید: سید ختنه شده متولد شد و از حکیمه شنیدم که می گفت: به مادرش خون زایمان [نفاس] ندیدم و مادران بقیه ی ائمه نیز چنین بوده اند. [2]

اقرار به توحيد از لوازم هر صاحب مقامي در مرتبه ي والاي انساني در خلقت است و بطور خاص هم شامل اولياء و انبياء الهي مي شود. اقرارهاي زباني با بيان الفاظ خاص و بكار بردن واژه هايي روشن براي تبيين يگانگي خداوند و بر حق بودن رسالت پيامبران از لوازم ضروري براي خليفه الله مي باشد و امام زمان هم كه باقي مانده و عصاره ي تمام رُسُل در تمام اديان و در تمام دوره هاي زماني ست.
اقرار زباني نوعي بيان اعتقادات قلبي ست با انجام عملي خاص؛ شهادت دادن زباني به گونه اي الگو سازيِ عملي در اعتقادات انساني است تا تمام افراد جامعه ي ديني شاهد باشند كه انسان هاي به كمال رسيده از همان ابتداي تولد؛ به علت ثُبوتِ عقايد الهي در قلب و جانشان كه برخواسته از فطرت الهي آنهاست به يکتاپرستي باوري يقيني دارند .
بيان توحيد و انجام عمل سجده "تأكيدي" ست بر قدرت خداوند بر انجام اعمالي كه به صالحان و برگزيدگان امتش وعده ي تحقق آن را داده و امام زمان ارواحنا له الفداء هم برگزيده ترين فرد حاضر در جامعه ي بشري ست كه لياقت نشان دادنِ قدرت تامّه الهي را در هنگام تولد داراست.