امام حسن علیه السلام در آستانه ارتحال قرارگرفت. چند روزى كسالت شديد پيدا كرد. خليفه از اين امر آگاه شد.به دستور وى، گروهى از سران دولت و جمعي از پزشكان، به منزل امام يازدهم علیه السلام رفتند، تا ضمن مداواى حضرت و كسب وجهه عمومى،اوضاع و شرايط رازير نظر بگيرند و رفت و آمدها را به كنترل در بياورند واگر صحنه مشكوكى در رابطه با جانشينى و امامت پس از وى ديدند، آن را گزارش كنند.[1]
تا اين كه هشتم ربيع الثانى سال260هـ.ق امام حسن عسكرى علیه السلام در شهر سامرا، چشم از جهان فرو بست.
ابوالاديان مى گويد: هنگامى كه به خانه امام حسن علیه السلام رسيديم، وى را در حالى ديديم كه كفن شده بود. برادرش جعفر جلو افتاد تا بر جنازه امام نماز بخواند. هنوز تكبير را نگفته بود كه كودكى جلو آمد، لباس جعفر راگرفت و او را از جنازه كنار زد و فرمود:اى عمو كنار بايست كه من از تو براى نمازگذاردن بر پدرم شايسته ترم.[2]
جعفر نيز در حالى كه رنگ از چهره اش پريده بود كنار رفت.