مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
نیمه ی ماه ربیع الثانی هم از راه رسید
و ماه دل آرای من نیامد
باشد
حساب من و این دنیا برای روزگار ظهورت
برای فرداهای روشن زمین که لبریز از نگاه توست
بماند عشق من
قرار من و صورت دلربای تو بماند
برای شب های مهتابی عشق آباده ظهورت
که دیگر بی خیال آسمان زمین باشم
و چشمانم محو نگاه دلربای تو خیره بماند تا قیامت
بماند عشق من
قرار چشم های من و رخ تو و این آسمان بی کران
باشد برای شبی که ماه به نیمه رسید
و تو بودی و خیره ماندم به چهره ات
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
چهره ات را قاب می بندم در چشمانم تا یادم بماند
چقدر بی تاب آمدنت بودن بیقراره دیدارت
تا یادم بماند چه شب ها در نیمه ی هر ماه
چشمم به آسمان زمین سپید شد تا سحرگاه
و تو به میانه ی آسمان نیامدی برای دلربایی
شاید باید در پرده ی ناپیدایی بمانی تا فرداها
که نگاه زمینیِ من لایق صورت آسمانی تو شود
و خود بر قاب چشمم بتابی
بماند عشق من
قرار این شب های مهتابی زمین بی رخ مهتاب من بماند
برای ظهور، تا قدم بر چشمانم بگذاری
و در نیمه ی ماه بر قلبم بتابی و جان به قربان طلوع مهتاب چهره ات کنم
مولای من
قرارم به بیقراری رسیده
نیمه ی هر ماه من می مانم و دنیای دلتنگی برای دیدارت
آرزوی من دیدن عکس رخ مهتاب است در چشمان تو
وقتی در شهرُ المهدی نیمه شبی
چشم به آسمان می دوزی
و خدا را حمد می کنی برای ظاهر بودن
خدایا ...
آرزوی مولای مرا اجابت کن