از آنچه در خُلق آن حضرت گذشت و آنچه در نداها مى‏آيد مى‏توان مطلب را درك كرد. و نيز در بحار از شيخ نعمانى از حضرت ابوجعفر باقرعليه السلام روايت شده كه فرمود: گويا مى‏بينم كه اين دين شما از شما روی‏گردان و در خون خود غوطه‏ور است، و هيچ كس نتواند آن را به شما بازگرداند مگر مردى از اهل البيت‏عليهم السلام كه هر سال دو بار بر شما بخشش خواهد كرد و هر ماه دو نوع روزى به شما خواهد داد. در زمان او به شما حكمت عطا مى‏شود به حدّى كه زن در خانه خودش نشسته باشد و از روى كتاب خدا و سنّت پيغمبرصلى الله عليه وآله و سلم حكم نمايد.

و در حديث ديگرى از آن حضرت ‏عليه السلام آمده كه: تمام اموال دنيا از ظاهر و باطن زمين به نزد آن جناب جمع مى‏گردد و به مردم گفته مى‏شود: بياييد اين چيزى است كه شما به خاطر آن خويشاوندیتان را قطع كرديد و خون‏هاى به ناحق ريختيد و در راه به دست آوردن آن حرام‏ها مرتكب شديد. پس آن حضرت ثروتى به آن‏ها مى‏بخشد كه هيچ كس پييش از او چنين نبخشيده باشد.[1]

و از پيغمبر اكرم‏صلى الله عليه وآله وسلم روايتى از طريق عامّه منقول است كه فرمود: مردى نزد مهدى مى‏آيد و مى‏گويد: به من عطايى فرماى. پس به مقدارى كه آن شخص بتواند حمل نمايد، لباسش را پر مى‏كند.[2]

و در حديث ديگرى از طريق آن‏ها آمده كه: پول‏ها در آن هنگام انباشته است كه شخصى برمى‏خيزد و مى‏گويد: اى مهدى! به من چيزى بده. مى‏فرمايد: برگير.[3]

و در غاية المرام از طريق آن‏ها از رسول اكرم‏صلى الله عليه وآله وسلم روايت است كه در حديث ابوسعيد خدرى آمده: پول‏ها و اموال در آن روز انباشته خواهد بود. كسى كه به نزد او مى‏آيد و درخواستى دارد، آن‏قدر كه بتواند حمل كند، به او مى‏دهد.[4]

و در حديث ديگرى از ابوهريره آمده كه گفت: رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم فرمود: در آخر الزمان خليفه‏اى خواهد بود كه بى‏شماره بخشش مى‏كند. [5]

مى‏گويم: در بحث كرم آن جناب مطالبى مناسب با اين خواهد آمد، ان شاء اللَّه تعالى و چه خوش گفته‏اند:

بَنَتِ المَكارِمُ وَسَطَ كَفِّكَ مَنْزِلاً

فَجَمِيعُ مالِكَ لِلأَنامِ مُباحٌ

وَإِذَا المَكارِمُ أَقْفَلَتْ أَبْوابَها

يَوْماً فَأَنْتَ لِقُفْلِها مِفْتاحٌ

مكارم اخلاق ميان كف دستت منزل گرفته‏اند، [گويى ]پس همه مال تو براى مردم مباح است و اگر روزى مكارم درهاى خود را قفل كند و ببندد، پس تو براى آن قفل‏ها كليد هستى : و ديگرى گفته

هُوَ البَحْرُ مِنْ أَيِّ النَّواحِي أَتَيْتَهُ

وَلُجَّتُهُ المَعْرُوفُ وَالبِرُّ ساحِلُهُ

تَعَوَّدَ بَسْطَ الكَفِّ حَتّى لَوْ أَنَّهُ

أَرادَ انْقِباضاً لَمْ تُطِعْهُ أَنامِلُهُ

فَلَوْ لَمْ يَكُنْ فِي كَفِّهِ غَيْرَ نَفْسِهِ

لَجادَ بِها فَلْيَتَّقِ اللَّهَ سائِلُهُ

او دريا است از هر طرف [كه خواهى ]به سوى او آيى، و امواجش نيكى و كرانه‏اش احسان است.

به گشاده دست بودن عادت كرده، به طورى كه اگر بخواهد دست خود را ببندد انگشتانش يارى نمى‏كنند.

و اگر هرآينه در كَفَش چيزى جز روانش نباشد، همان را خواهد بخشيد، پس درخواست كننده‏اش (بايد از خدا بترسد )و پروا كند كه هر چيزى از او نخواهد

إِنَّ الَّذِي خَلَقَ المَكارِمَ حازَها

فِي ذاتِ آدَمَ لِلإِمامِ القائِمِ

همانا آن‏كه نيكى‏ها را آفريد، همه آن‏ها را در ذات آدم‏عليه السلام براى امام قائم ارواحنا له الفداء فراهم آورد.