بدن انسان تقریباً از شصت تریلیون یاخته – سلول – ساخته شده است. این یاخته ها به نوبه خود پیر می شوند. در این حالت یاخته به سختی نیازهای حیاتی خود را می تواند رفع نماید. در تکثیر آن اختلاف پدید آمده سپس می میرد. یاخته های عصبی و عضله ای که مرده اند رفته رفته زیاد شده و به بافت یک پارچه و سختی تبدیل میشوند. باین سخت شدگی ماهیچه و عصب در اثر ازدیاد یاخته های مرده، سکلروز (Soclerose) می گویند. به عنوان مثال: سکلروز قلب، سکلروزرگها، سلکروز عصب و غیره.


ایلیا مچینکوف پزشک و فیزیولژیست مشهور روسی فکرمی کرد که این پدیده در اثر سمهای ترکسین است که میکربهای جا گرفته در احشاء حیوان آن را تولید کرده و تدریجاً بافتهای زنده را مسموم می سازند. پاولوف معتقد بود که سلسله اعصاب مخصوصاً فشار خارجی مغز در جریان پیری نقش اساسی دارد. تأثیرات روانی، غصه، دلتنگی، یأس، وحشت، سلسله اعصاب بدن را فرسوده و ناتوان می سازند. این فرسودگی عصبی بیماری های زیادی را تولید می نماید که پیری و سپس مرگ را بدنبال می آورد. رؤیای زندگی جاودان خیالی بیش نیست، ولی افزودن به طول عمر انسان و غلبه بر پیری، عملی ممکن محسوب می شود.