طبیعی دان شمهور فرانسوی بوفون عقیده داشت که مدت زندگی هر جانداری نزدیک به پنج برابر مدت رشد آن می باشد. به عنوان مثال: مدت رشد شترمرغ تا هشت سال است و عمر متوسط آن 40 سال می باشد. مدت رشد اسب 2 سال است و عمر آن 15 تا 20 سال است. بوفون اینطور نتیجه می گرفت که مدت عمر متوسط انسان باید صد سال باشد، زیرا رشد انسان تا بیست سالگی ادامه می یابد. ولی در مورد دستور بوفون استثناهای فراوانی وجود دارد. به همین جهت این دستور فرمول در بوته فراموشی افتاد. زیرا به عنوان مثال گوسفند تا 5 سال رشد کرده ولی 10 تا 15 سال زندگی می کند. طوطی رشد خود را در دوسالگی تمام می کند ولی تا صد سال هم زندگی می نماید، با اینکه رشد شترمرغ تا سه سال پایان یافته، 30 تا 40 سال زندگی می کند. دانشمندان هنوز در تعیین مرز قاطع زندگی طبیعی بشر به موفقیتی نرسیده اند ولی اغلب آنها عقیده دارند که با رفع اختلالها و آسیب هایی که موجب کوتاه شدن عمر می شود می توان طول زندگی بشر را تا 200 سال افزایش داد. ولی این عقیده علمی هنوز بصورت یک تئوری است با این حال آن را نمی توان غیرواقعی و موهوم قلمداد نمود.