مفضل‏بن‏عمر مى‏گويد: امام صادق(ع) فرمود: «هنگامى كه قائم آل محمد(ص) ظهوركند، تعدادى از پشت كعبه بيرون مى‏آيند كه عبارتند از: بيست و هفت نفر از قوم موسى -آنان كه به حق قضاوت مى‏كنند-، هفت نفر از اصحاب كهف، يوشع وصى موسى، مؤمن آل فرعون، سلمان فارسى، ابادجانه انصارى[16]و مالك اشتر».[17]



امام صادق(ع) مى‏فرمايد: «روح مؤمنان، آل محمد(ص) را در كوه‏هاى رضوى مى‏بينند و از غذاى آنان مى‏خورند و از نوشيدنى‏هاى آنان مى‏آشامند؛ در مجالس آنان شركت مى‏جويند و با ايشان هم سخن مى‏شوند تا روزگارى كه قائم ما اهل بيت قيام كند. در آن هنگام كه خداوند آنان را بر مى‏انگيزد؛ آنان گروه گروه، دعوت حضرت را مى‏پذيرند و همراه حضرت مى‏آيند. در آن روزگار صاحبان عقايد باطل به شك و ترديد دچار مى‏شوند و گروه‏ها و احزاب و مدّعيان طرفدارى و پيروى، از هم مى‏پاشند و مقرّبان درگاه الهى (و مؤمنان) نجات مى‏يابند».[18]



ابن جريح مى‏گويد: شنيده‏ام هنگامى كه دوازده قبيله از بنى اسرائيل پيامبران خود را كشتند و كافر شدند، يك قبيله از اين رفتار پشيمان شد، و از كرده خويش بيزارى جستند و از خداوند درخواست جدايى ميان آنان با ديگر قبايل كردند. خداوند كانالى در زيرزمين گشود كه آنان به مدّت يك سال و نيم در آن حركت مى‏كردند تا اين كه از پشت سرزمين چين سر در آوردند و هنوز در آن‏جا به سر مى‏برند. آنان مسلمان هستند و به قبله ما روى مى‏آورند. [19]


برخى مى‏گويند: جبرئيل در شب معراج، پيامبر اكرم(ص) را نزد آنان برد و حضرت ده سوره از سوره‏هاى مكى قرآن را براى آنان خواند. آنان ايمان آوردند و رسالت حضرتش را تصديق كردند. پيامبر(ص) به آنان دستور داد در همان‏جا اقامت داشته باشند و شنبه (كه روز تعطيلى يهوديان است) كار را رها كنند و نماز را به پا دارند و زكات بدهند. آنان نيز پذيرفتند و اين وظايف را انجام دادند. [20]


و فريضه ديگرى واجب نشده بود.


ابن عباس مى‏گويد: در تفسير آيه مباركه (وقَلنا مِنْ بعَدِهِ لِبَنى إسرائيلَ اسْكُنُوا الأرضَ فإذاجاءَ وَعْدُ الآخرِةِ جِئْنابِكُمْ لَفيفاً؛[21]
و پس از آن به بنى اسرائيل فرمان داديم كه در آن سرزمين ساكن‏شويد تا از آن پس كه وعده آخرت فرا رسد، همه شما را باز مبعوث گردانيم). گفته‏اند كه مراداز وعده آخرى، ظهور حضرت عيسى(ع) است كه بنى اسرائيل همراه آن حضرت قيام مى‏كنند؛ ولى اصحاب ما روايت كرده‏اند كه آنان به همراه حضرت قائم آل محمد(ص) قيام مى‏كنند[22]



در تفسير آيه شريفه (وَمِنْ قَوْمِ موسى‏ أمَّةٌ يَهْدُونَ بِالحقِّ و به يَعْدلُونَ؛[23]
گروهى از قوم موسى به (دين) حق هدايت گرديده، به آن دين باز مى‏گردند (مردم را هم به دين اسلام و قرآن دعوت مى‏كنند)). مرحوم مجلسى مى‏فرمايد: در اين كه اين امت چه كسانى هستند، اختلاف نظر است.
برخى چون ابن‏عباس مى‏گويند: آنان قومى هستند كه در آن سوى چين زندگى مى‏كنند و ميان سرزمين آنان و چين، بيابانى از شن روان فاصله شده است. آنان هرگز در حكم خدا، دگرگونى و تبديل پديد نمى‏آورند. [24]



امام باقر(ع) در وصف آنان مى‏فرمايد: «آنان مالى را مخصوص به خود نمى‏دانند، بدون اين كه برادر ايمانى‏شان را در آن شريك بدانند. آنان نيز شب استراحت مى‏كنند و روز بيدارند و به كشاورزى اشتغال دارند. ولى كسى از ما (مردم) به سرزمين آنان نمى‏رسد و فردى از آنان به سرزمين ما (مردم) نمى‏آيد و آنان بر حق هستند».[25]



درباره آيه شريفه (وَمِنَ الَّذينَ قالُوا إنّا نصارىَ أخذنا ميثاقَهُم، فَنَسُوا حَظَّاً مِمّا ذُكِرُوا به؛[26] برخى از آنان كه گفتند: ما به كيش عيسى هستيم، از آنان عهد گرفتيم كه پيرو (كتاب) و رسول خدا باشند. آنان از آن چه (در انجيل) پند داده شدند، نصيب بزرگى را از دست دادند (و با حق مخالفت كردند)).


امام صادق(ع) فرمود: «نصارا اين راه و رسم را متذكر خواهند شد و گروهى از آنان همراه حضرت قائم(عج) خواهند بود».[27]