يونس پسر ظبيان مى‏گويد: خدمت امام صادق(ع) بودم كه ايشان نامى از ياران حضرت قائم به ميان آورد و فرمود: «آنان سى صد و سيزده تن هستند و هر يك خود را در ميان سى‏صد نفر مى‏بيند».[1]



از اين كه حضرت مى‏فرمايد: «هر يك خود را در ميان سى صد نفر مى‏بيند»، دو احتمال تصور مى‏شود: 1. اين كه توان جسمى هر يك از آنان برابر سى صد نفر باشد؛ چنان‏كه توان هر يك از مؤمنان در آن روزگار برابر نيروى چهل مرد است. 2.هر كدام از آنان، سى صد نفر نيرو دارند و خود را در ميان سى صد نيرو تحت فرمان مى‏بينند. بنابراين احتمال، آنان حدود سى صد گردان نيروى نظامى را فرماندهى مى‏كنند و محتمل است كه همان ظاهر لفظ مراد باشد؛ يعنى هر يك خود را جزء آن عدّه مى‏داند؛ چنان‏كه بعضى گفته‏اند.


امام زين العابدين(ع) مى‏فرمايد: «آنان كه از بستر خود براى يارى امام قائم(ع) ناپديد مى‏شوند، سى صد و سيزده نفر به تعداد اهل بدر هستند كه صبح آن شب (صبح روز بعد) در مكه گرد مى‏آيند».[2]



امام جواد(ع) مى‏فرمايد: «پيامبر خدا(ص) فرمود: امام زمان(عج) از سرزمين تهامه (مكه) ظهور مى‏كند. او گنج‏هايى دارد كه از جنس طلا و نقره نيست؛ بلكه آنها اسب‏هايى نيرومند و مردانى نامور به تعداد اصحاب بدر هستند. آنان سى صد و سيزده نفرند كه از سراسر جهان به دور او گرد مى‏آيند. كتاب مُهر كرده‏اى با حضرت است كه تعداد يارانش با نام، شهر، نوع نژاد، مشخصات و كنيه آنان در آن نوشته شده است. آنان همه در فرمانبردارى از مهدى(عج) مى‏كوشند».[3]



رسول خدا(ص) مى‏فرمايد: «مردم مانند پرندگان در اطرافش گرد مى‏آيند تا اين كه سى‏صد و چهارده مرد - كه در بين آنان زنانى نيز هستند - گرد مى‏آيند و آن حضرت بر هر ستمگر و فرزند ستمگرى پيروز مى‏گردد و عدالت چنان مى‏شود كه مردم آرزو مى‏كنند: اى كاش مردگانشان در بين زندگان بودند و از عدالت بهره‏مند مى‏شدند».[4]



امام باقر(ع) مى‏فرمايد: «حضرت مهدى(عج) با سى صد و سيزده نفر به تعداد اصحاب بدر، بدون آگاهى و وعده قبلى ظهور مى‏كند؛ در حالى كه آنان چون ابرى پاييزى پراكنده‏اند؛ آنان شيران روز و نيايشگران شب هستند».[5]



ابان بن تغلب مى‏گويد: امام صادق(ع) فرمود: «به زودى سى صد و سيزده نفر به مسجد شما (مكه) مى‏آيند. مردم مكه مى‏دانند كه اين افراد نسبتى با پدران و اجدادشان ندارند (وجزو مردم مكه نيستند). هر كدام از آنان شمشيرى دارد كه بر روى آن كلمه‏اى ثبت‏است كه از آن كلمه هزار كلمه (مشكل) گشوده و حل مى‏شود».[6]



در برخى از روايات، نام برخى از آنان گفته شده است كه به ذكر دو روايت بسنده‏مى‏كنيم:


امام صادق(ع) به مفضل بن عمر - يكى از اصحاب آن حضرت - فرمود: «تو و چهل‏وچهار مرد ديگر، جزو ياران و همراهان حضرت قائم هستيد»[7]



شايد مراد از چهل و چهار نفر، كسانى باشند كه از اصحاب امام صادق(ع) هستند.


نيز آن حضرت مى‏فرمايد: «هنگامى كه قائم آل محمد(ص) ظهور كند، بيست و هفت تن از پشت كعبه بيرون مى‏آيند و بيست و پنج تن از قوم موسى - كه همگى قاضيان به حق و عادل هستند - زنده مى‏شوند و نيز هفت تن از اصحاب كهف، يوشع وصى موسى، مؤمن آل فرعون، سلمان فارسى، ابادجانه انصارى و مالك اشتر به دنيا باز مى‏گردند».[8]


در بعضى از روايات، مقداد بن اسود نيز ذكر شده است.


طبق روايات فرشتگان جابه‏جاكننده، مردگان نيكان را به اماكن مقدسى مانند خانه خدا منتقل مى‏كنند. [9]


بنابراين، شايد اين مردگان از آن دسته‏اى باشند كه اجسادشان به كنار كعبه انتقال داده شده است و رجعت و دوباره زنده شدن آنان نيز از همان‏جا خواهد بود. طبق نقل ديگرى، اين مكان پشت شهر كوفه، يعنى شهر نجف است كه باز معناى روايت صحيح مى‏شود؛ زيرا اجسادشان به آن جا، يعنى نجف اشرف انتقال داده شده است.


شايسته ذكر است كه اين افراد، سابقه مبارزه در ابعاد سياسى و نظامى را با طاغوت‏هاى روزگار خويش داشته‏اند؛ به خصوص سلمان فارسى، ابودجانه، مالك اشتر و مقداد كه در جنگ‏هاى صدر اسلام شركت كرده، رشادت‏هاى بسيارى از خود نشان داده‏اند و گروهى از آنان سابقه فرماندهى نيز داشته‏اند.