در کتاب بیان باب السابع من الواحد الثانی، می نویسد: «چنانچه ظهور قائم آل محمد بعینه همان ظهور رسول الله هست، ظاهر نمی شود الا آنک اخذ ثمرات اسلام را از آیات قرآنیه که در افئدۀ مردم غرس فرموده، نماید و اخذ ثمره اسلام نیست الا ایمان به او و تصدیق به او. حال که ثمره بر عکس بخشیده، در بحبوحۀ اسلام ظاهر شده و کل، نسبت به او اظهار اسلام می کنند و او را به غیر حق در جبل «ماکو» ساکن می کنند.»


باز در همان باب نوشته است: «بانفسی که از اول عمر ریاضت ها کشیده و مجاهده ها نموده از برای رضای خدا و اگر قائم آل محمد را در خواب می دید به آن خواب افتخار می نمود، حال که ظاهر شده به ظهور الله که اظهر از هر ظهوری است به آیات و بیناتی که دین اسلام به آن ثابت شده است، عرض بر خدا که نمی شود در جای خود، ثمره ایمان خود را که ظاهر نمی کند در جای خود، از برای آنچه که خلق شده قائم نمی شود بر جای خود، فتوی می دهد برکسی که شب و روز به او توجه به خدا می کند و ایاک نعبد می گوید.»


در همان کتاب الباب الخامس و العشرین من الواحد الثانی، نوشته است: «اگر مؤمنین به رسول الله و کتاب او یقین کنند که ظهور قائم و بیان، همان ظهور رسول الله هست به نحو اشرف در آخرت و این کتاب به عینه همان فرقان است که به نحو اشرف نازل شده در آخرت، احدی از مؤمنین به قرآن خارج از دین نشده.»


در همان کتاب الباب الثالث من الواحدالتاسع می نویسد: «و هم چنین در ظهور نقطه بیان اگر کل یقین کنند به اینکه همان مهدی موعودی است که رسول خدا (ص) خبر داده یک نفر از مؤمنین به قرآن منحرف نمی شوند از قول رسول خدا (ص)».


ماینا نداریم این آیین جدید را کاملاً بررسی نماییم و بطلانش را برای شما آشکار سازیم اگر طالب تفصیل هستید، به کتاب هایی که در رد این فرقه نوشته شده مراجعه نمایید. هم چنین بنا نداریم تمام افرادی را که تاکنون ادعای مهدویت کرده اند مورد بررسی قرار دهیم و ادله و براهین آنان را رسیدگی کنیم و عقائد و احکامشان را تجزیه و تحلیل نماییم، زیرا این مباحث مفصل، از حوصله جلسه ما خارج است لذا در رد آنان به همان جواب اجمالی سابق اکتفا می نماییم.


باز هم تکرار می کنم: مهدی موعود، بواسطه احادیث قطعیه، کاملاً تعریف و توصیف شده و در اذهان شیعیان، شخصیت ممتاز و روشنی دارد. اگر شخصی را واجد اوصاف مذکوره یافتند باید تسلیمش گردند و شخص مدعی فاقد اوصاف و علائم را باید تکذیب کنند. کسانی که تاکنون ادعای مهدویت نموده اند واجد آن اوصاف نبوده اند و اگر برای اثبات مدعای خودشان به حدیث واحد و ضعیفی تمسک جویند یا حدیثی را به نفع خویش تأویل و توجیه نمایند در اثبات مدعایشان کافی نیست زیرا یک یا دو خبر در مقابل احادیث کثیره قطعیه، حجیت و اعتبار ندارد.