چون هدف از جنگ‏ها در زمان حضرت مهدى(عج) نابودى مفسدان و ستمگران براى تشكيل حكومت اسلامى در جهان مى‏باشد، شركت در جنگ در ركاب حضرت قائم(عج) نيز از پاداشى چند برابر برخوردار است؛ به گونه‏اى كه اگر رزمنده‏اى يك نفر از دشمن را نابود سازد، پاداش بيست و يا بيست و پنج شهيد را دارد. اگر خود به فيض شهادت دست يابد، پاداش دو شهيد نصيب او مى‏گردد. هم‏چنين جانبازان و زخميان آن افزون بر مقامات معنوى از ارزش ويژه‏اى در دولت امام زمان(عج) برخوردارند و خانواده شهيدان نيز ارزش ويژه‏اى دارند.


امام باقر(ع) خطاب به شيعيان مى‏فرمايد: «اگر شما چنان باشيد كه ما سفارش كرده‏ايم و از امر ما سرپيچى نكنيد، اگر در آن حال كسى از شما پيش از ظهور قائم ما بميرد، شهيد خواهد بود و اگر حضرت را درك كند و در ركاب او به شهادت برسد، پاداش دو شهيد را دارد و اگر يكى از دشمنان ما را بكشد، پاداش بيست شهيد را خواهد داشت».[1]


در اين روايت، ارزش نابودى دشمن را به مراتب از شهيد شدن بالاتر مى‏داند؛ زيرا كشتن دشمنان، خشنودى خدا، آسايش بندگان و عزّت اسلام را در پى دارد؛ ولى رسيدن به فيض شهادت، شهيد را به كمال مى‏رساند. از اين رو، رزمندگان در جبهه بايد بيش‏تر در انديشه دشمن باشند، تا به شهادت رسيدن.


امام باقر(ع) مى‏فرمايد: «شهادت در ركاب امام زمان(عج) پاداش دو شهيد را دارد».[2]



در كافى چنين آمده است: «رزمنده امام، اگر دشمن ما را بكشد، پاداش بيست شهيد را دارد و كسى كه همراه قائم ما به شهادت برسد، پاداش بيست و پنج شهيد براى اوست».[3]



اميرمؤمنان(ع) درباره شيوه رفتار امام زمان(عج) با شهيدان و خانواده آنان مى‏فرمايد: «(حضرت قائم(عج) پس از عمليات) روانه كوفه مى‏شود و در آن‏جا اقامت مى‏گزيند ... و هيچ شهيدى نمى‏ماند مگر آن كه حضرت بدهى او را مى‏پردازد و براى خانواده‏اش حقوق و مستمرى قرار مى‏دهد».[4]



اين روايت نمايانگر رسيدگى حضرت به خانواده شهيدان است.