زراره از امام صادق(ع) پرسيد: آيا روش و سياست حضرت قائم(عج) همانند روش پيامبر(ص) خواهد بود؟ امام(ع) فرمود: «هرگز، هرگز؛ اى زراره! او سياست پيامبر(ص) (دربرخورد با دشمنان) را در پيش نمى‏گيرد. پيامبر(ص) با ملايمت و نرمى و مهربانى رفتارمى‏كرد تا دل‏ها را به دست آورد و مردم با آن حضرت اُلفت گيرند؛ ولى حضرت‏قائم(عج)، سياست قتل را در پيش مى‏گيرد و طبق دستورى كه دارد، رفتار مى‏كند و توبه كسى را نمى‏پذيرد. پس واى بر كسى كه با او مخالفت كند».[1]


حسن بن هارون مى‏گويد: در محضر امام صادق(ع) بودم. معلّى بن خنيس از حضرت پرسيد: آيا هنگامى كه حضرت قائم(عج) ظهور كند، برخلاف روش اميرمؤمنان(ع) در برخورد با مخالفان رفتار مى‏كند؟ امام(ع) فرمود: «آرى؛ على(ع) ملايمت و نرمش را در پيش گرفت؛ چون مى‏دانست پس از او دشمنان بر ياران و شيعيانش چيرگى پيدا مى‏كنند؛ ولى سياست حضرت قائم(عج) قهر و غلبه و به اسارت گرفتن آنان است؛ زيرا مى‏داند كه پس از او كسى بر شيعيان تسلّط نخواهد يافت».[2]



حضرت رضا(ع) مى‏فرمايد: «هنگامى كه قائم ما ظهور كند، جز خون ريختن (و كشتن دشمنان) و عرق كردن‏[3]


(در اثر جنگ و تلاش زياد) و خوابيدن بر زين اسب‏ها (به سبب پيكارهاى فراوان) نخواهد بود».[4]



مفضل مى‏گويد: امام‏صادق(ع) يادى از حضرت قائم(عج) به‏ميان‏آورد. من عرض كردم: اميدوارم كه برنامه و حكومت حضرت به آسانى برقرار شود. حضرت فرمود: «خير؛ چنان نمى‏شود مگر آن كه سختى‏هاى بسيارى را ببينيد».[5]

امام صادق(ع) مى‏فرمايد: «على(ع) فرمود: براى من روا بود كه فراريان را به قتل برسانم و زخميان را بكشم؛ ولى دست به اين كار نزدم؛ براى اين كه اگر شيعيان قيام كردند، زخميانشان را به قتل نرسانند؛ ولى براى حضرت قائم(عج) جايز و رواست و زمينه وجود دارد كه فراريان را به قتل برساند و زخميان را نابود گرداند».[6]

امام باقر(ع) مى‏فرمايد: «اگر مردم مى‏دانستند كه حضرت قائم(عج) چه برنامه‏اى دارد و چه كارهايى انجام مى‏دهد، اكثر آنان آرزو مى‏كردند كه هرگز آن حضرت را نبينند؛ زيرا حضرت كشتار زيادى مى‏كند و به يقين اوّلين كشتار را در قبيله قريش خواهد داشت. پس از قريش نخواهد گرفت جز شمشير و به آنان نخواهد داد مگر شمشير. حضرت مهدى(عج) كار را به جايى مى‏رساند كه بسيارى از مردم مى‏گويند. اين شخص از آل‏محمد(ص) نيست و اگر از اهل بيت پيامبر(ص) بود، رحم مى‏كرد».[7]



نيز آن حضرت مى‏فرمايد: «حضرت مهدى(عج) با برنامه‏اى نو، سنّتى جديد و قضاوتى تازه قيام مى‏كند. بر عرب‏ها روزگار بسيار سختى خواهد بود و شايسته شأن و موقعيت او جز كشتن دشمنان نيست».[8]