امام باقر(ع) مى‏فرمايد: «واى به حال مرجئه! فردا هنگامى كه قائم ما قيام كند. به چه كسى پناه خواهند برد؟» راوى گفت: مى‏گويند، در آن هنگام كه ما و شما در برابر عدالت يكسان خواهيم بود؟ فرمود: «هر يك از آنان توبه كند، خدا از او مى‏گذرد و اگر در درون خود نفاق و دورويى داشته باشد، خداوند جز او كسى را تبعيد و آواره نمى‏كند و اگر چيزى از آن نفاق را آشكار سازد، خداوند خونش را خواهد ريخت». سپس فرمود: «سوگند به آن كه جانم در دست اوست، هم‏چنان‏كه قصاب، گوسفندش را سر مى‏برد، آنان را خواهد كشت و با دست به گردن مباركش اشاره كرد».
راوى گفت: مى‏گويند كه اگر حضرت ظهور كند، همه كارها و فعّاليت‏ها به نفع حضرت خواهد بود و ايشان خونى نمى‏ريزد. امام(ع) فرمود: «خير؛ به خدا سوگند (اين‏چنين نخواهدشد) تا اين كه ما وشما خون آنان را بريزيم و عرق را از خويش پاك كنيم» و با دست مبارك به پيشانى اشاره كرد. [13]



اميرمؤمنان(ع) پس از شكست خوارج به هنگام گذشتن از كشتگان آنان فرمود: «آن كس شما را به كشتن داد كه شما را فريفت».
پرسيده شد: او كيست؟ فرمود: «شيطان و نفس‏هاى پليد» اصحاب گفتند: خداوند، ريشه آنان را تا پايان دنيا قطع كرد.
حضرت پاسخ داد: «خير؛ سوگند به آن كه جانم در دست اوست، آنان در صلب‏هاى مردان و رحم زنان خواهند بود و پى در پى خروج خواهند كرد تا آن‏كه به سركردگى شخصى به نام اشمط بين رودهاى دجله و فرات خروج كنند. در آن روزگار مردى از اهل‏بيت ما به جنگ او مى‏رود و او را به هلاكت مى‏رساند و از آن پس هيچ قيامى از خوارج تا روز قيامت نخواهد بود».[14]



نيز آن حضرت درباره فرقه بتريه[15]


مى‏فرمايد: «هنگامى كه حضرت قائم(عج) قيام كند، به سوى كوفه رهسپار مى‏شود. در آن‏جا تعداد ده هزار نفر - كه آنان را بتريه مى‏نامند، در حالى كه سلاح بر دوش گرفته‏اند - جلوِ حضرت را مى‏گيرند و مى‏گويند: از همان‏جا كه آمده‏اى، بازگرد؛ زيرا ما به فرزندان فاطمه نيازى نداريم. حضرت شمشير مى‏كشد و همگى را از دم تيغ مى‏گذراند».[16]