امام باقر(ع) مى‏فرمايد: «... حضرت مهدى(عج) به سوى كوفه رهسپار مى‏شود. در آن جا شانزده هزار نفر از بتريه مجهز به سلاح در برابر حضرت مى‏ايستند؛ آنان قاريان قرآن و دانشمندان دينى هستند كه پيشانى‏هاى آنان از عبادت زياد پينه بسته، چهره‏هاى‏شان در اثر شب زنده دارى زرد شده است و نفاق سراپاى‏شان را پوشانده است. آنان يك صدا فرياد برمى‏آورند: اى فرزند فاطمه! از همان راه كه آمده‏اى بازگرد، زيرا به تو نيازى نداريم.


حضرت مهدى(عج) در پشت شهر نجف، از ظهر روز دوشنه تا شامگاه بر آنان شمشير مى‏كشد و همه را از دم تيغ مى‏گذراند. در اين نبرد از ياران حضرت حتى يك نفر زخمى نمى‏شود».[17]
ابوحمزه ثمالى مى‏گويد: امام باقر(ع) مى‏فرمود: «مشكلاتى كه صاحب اين امر، هنگام ظهور، از مردم مى‏بيند، به اندازه‏اى مشكلات پيامبر(ص) يا بيش‏تر از آن است».[18]


فضيل مى‏گويد، امام صادق(ع) فرمود: «هنگامى كه قائم ما قيام كند، بيش از آن چه پيامبر(ص) از جاهلان دوران جاهليت ناراحتى ديد، از جاهلان رنج و ناراحتى خواهد ديد».
پرسيدم: چگونه و چرا؟ فرمود: «پيامبر(ص) در روزگارى مبعوث شد كه مردم سنگ و چوب و بت‏هاى تراشيده شده را مى‏پرستيدند، ولى قائم ما در روزگارى قيام مى‏كند كه با قرآن عليه حضرت احتجاج مى‏كنند و آيات را عليه آن حضرت تأويل مى‏نمايند».[19]



نيز آن حضرت مى‏فرمايد: «حضرت قائم(عج) آن قدر از انسان‏ها مى‏كشد تا ساق پا را خون فرا مى‏گيرد. شخصى از فرزندان پدرش به حضرت اعتراض شديد مى‏كند و مى‏گويد: مردم را از خود دور مى‏كنى؛ هم‏چنان‏كه گوسفندان را رم مى‏دهند! آيا اين روش، طبق دستور رسول خدا(ص) است؟


يكى از ياران حضرت از جاى برمى خيزد و مى‏گويد: سكوت مى‏كنى يا گردنت رابزنم!؟
حضرت عهد و پيمانى را كه از رسول خدا(ص) همراه دارد، بيرون مى‏آورد و ارائه‏مى‏كند».[20]
امام صادق(ع) مى‏فرمايد: «هنگامى كه حضرت قائم(عج) قيام كند، گروهى از دين و ولايت خارج مى‏شوند؛ در صورتى كه پنداشته مى‏شد كه آنان از پيروان حضرت مى‏باشند. نيز افرادى ولايت حضرت را مى‏پذيرند؛ در صورتى كه مانند آفتاب‏پرستان و ماه‏پرستان بودند».[21]