1. نعمانى، غيبة، ص‏122؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏355.


2. نعمانى، غيبة، ص‏122؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏355.


3. نعمانى، غيبة، ص‏165؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏355.


4. آل عمران (3) آيه 84.


5. عياشى، تفسير، ج‏1، ص‏183؛ نورالثقلين، ج‏1، ص‏362؛ اثبات الهداة، ج‏3، ص‏549؛ تفسير صافى، ج‏1، ص‏267؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏340.


6. نساء (4) آيه 159.


7. تفسير قمى، ص‏146؛ احقاق الحق، ج‏13، ص‏332؛ العرائس الواضحه، ص‏209؛ بحارالانوار، ج‏14، ص‏349.


ابن‏اثير مى‏گويد: در آن روزگار هيچ اهل ذمّه‏اى نمى‏ماند كه جزيه بپردازد. شايد مراد اين باشد كه اهل ذمّه يا اسلام‏مى‏آوردند يا كشته مى‏شدند. البته رواياتى نيز برخلاف اين معنا وارد شده است ؛ نهايه، ج‏5، ص‏197.


8. احمد، مسند، ج‏2، ص‏398، 520.


9. احمد، مسند، ج‏3، ص‏367؛ حاكم، مستدرك، ج‏4، ص‏503؛ ر. ك: ابن‏حمّاد، فتن، ص‏159؛ ابن‏ماجه، سنن، ج‏2، ص‏1359.


10. بحارالانوار، ج‏52، ص‏376.


11. نهايه، ج‏5، ص‏197.


12. عقد الدرر، ص‏40.


13. نعمانى، غيبة، ص‏283؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏357.


14. مروج الذهب، ج‏2، ص‏418.


15. بتريه يكى از فرقه‏هاى زيديه از پيروان كثيرالنوى مى‏باشند. آنان عقايد مشابهى با سليمانيه يكى ديگر از فرقه‏هاى زيديه دارند. در اسلام و كفر عثمان توقف و ترديد دارند. در مسائل اعتقادى مشرب اعتزال و در فروع فقهى بيش‏تر پيرو ابوحنيفه هستند. گروهى از آنان نيز پيرو شافعى يا مذهب شيعه مى‏باشند؛ بهجة الآمال، ج‏1، ص‏95؛ ملل و نحل، ج‏1، ص‏161.


16. ارشاد، ص‏364؛ كشف الغمّه، ج‏3، ص‏255؛ صراط المستقيم، ج‏2، ص‏354، روضة الواعظين، ج‏2، ص‏265؛ اعلام‏الورى، ص‏431؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏328.


17. دلائل الامامه، ص‏241؛ طوسى، غيبة، ص‏283؛ اثبات الهداة، ج‏3، ص‏516؛ بحارالانوار، ج‏2، ص‏598.


18. نعمانى، غيبة، ص‏297؛ حلية الابرار، ج‏2، ص‏361؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏362؛ بشارة الاسلام، ص‏222.


19. همان جا.


20. اثبات الهداة، ج‏3، ص‏585؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏387.


21. نعمانى، غيبة، ص‏317؛ طوسى، غيبة، ص‏273؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏363، 329.


22. تفسير فرات، ص‏100؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏372.


23. كافى، ج‏8، ص‏227؛ اثبات الهداة، ج‏3، ص‏450؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏375؛ تنقيح المقال، ج‏2، ص‏43.


24. مرآة العقول، ج‏26، ص‏160.


25. بحارالانوار، ج‏52، ص‏376.


26. فتح (48) آيه 25.


27. كمال الدين، ج‏2، ص‏461؛ المحجّه، ص‏206؛ احقاق الحق، ج‏13، ص‏357.


28. التهذيب، ج‏6، ص‏172؛ وسائل الشيعه، ج‏11، ص‏382؛ ملاذ الاخيار، ج‏9، ص‏455.


29. ابن‏شهرآشوب، مناقب، ج‏4، ص‏85؛ بحارالانوار، ج‏45، ص‏299.


30. اثبات الهداة، ج‏3، ص‏528؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏338.


31. حجر (15) آيه 38.


32. عياشى، تفسير، ج‏2، ص‏243؛ اثبات الهداة، ج‏3، ص‏551؛ تفسير صافى، ج‏1، ص‏906؛ تفسير برهان، ج‏2، ص‏343؛ بحارالانوار، ج‏60، ص‏254.


علاّمه سيد محمد حسين طباطبائى، روايت ديگرى را به همين مضمون از تفسير قمى آورده، در دنباله آن مى‏فرمايد: روايات وارد شده از اهل بيت(ع) در تفسير اكثر آيات قيامت كه گاهى آيات را به ظهور حضرت مهدى(عج) و گاهى به رجعت و گاهى به قيامت تفسير مى‏كند، شايد بدين لحاظ است كه اين سه روز در ظاهر شدن حقايق شريكند؛ هر چند از حيث شدت و ضعف با هم اختلاف دارند؛ الميزان فى تفسير القرآن، ج‏12، ص‏184؛ الرجعة فى احاديث الفريقين.