رؤیت قلبی، بالاترین درجه معرفت نسبت به پروردگار است که اگر نصیب انسان گردد، عبادتش ارزش فوق العاده ای پیدا می کند؛ نظیر عبادت امیرمؤمنان (ع) که رئیس الموحدّین بود. و دیگران هم باید سعی کنند معرفتِ خود را نسبت به پروردگارشان برتری بخشند، تا آنجا که خداوند را حضار و ناظر بر خود ببینند و با این حال او را بندگی کنند. و هر چه این ویژگی در انسان افزون شود، عبادات برایش تقرّب بیشتری حاصل می کند و به مقصود و هدف از عبادت که همانا معرفت بالاتر و بهتر نسبت به خداست نزدیکتر می شود.

با توجه به مطالب فوق توضیح سیدالشهداء (ع) درباره هدف از خلقت بندگان کاملاً روشن می شود؛ آنجا که می فرماید:

یا اَیُّهَا الناّسُ، اِنَّ اللهَ – واللهِ – ما خَلَقَ العِبادَ اِلاً لِیَعرِفُوهُ، فَاِذا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ، فَاِذا عَبدُوهُ استَغنَوا بِعِبادَتِهِ عَن عِبادَهِ مَن سُواه. [1]

ای مردم، قسم به خدا، خدا بندگان را نیافرید مگر برای اینکه معرفت به او پیدا کنند، پس وقتی معرفتی او را یافتند به عبادت او بپردازند، پس با بندگیِ او از بندگیِ غیر او بی نیاز شوند.

ایشان هدف از خلقت بندگان را در درجه اول معرفت خدا و در درجه بعد، بندگی کردنِ او دانسته اند. و این با توجه به اهمیت معرفت و نقش آن در عبادتِ خدا کاملاً روشن است. زیرا اگر عبادت بدون معرفت انجام شود اصلاً ارزشی ندارد. و لذا هدف از خلقت انسانها این است که ابتدا معرفت پیدا کنند آنگاه به عبادت پردازند که در واقع انگیزه و راهنمای آنها برای عبادت، همان معرفت باشد نه عبادتِ بدون معرفت که در حقیقت عبادت نیست.