سپس خدای متعال صورت های انبیا و رُسُل خود همراه با اوصیای ایشان را به شکل شَبَحی از نور، به حضرت آدم (ع) ارائه می کند و در واقع آنها را به ایشان معرفی می نماید. و در این معرفی حضرت آدم (ع) برخی را نسبت به دیگران برتر و منورتر می بیند که وقتی از پروردگار علت آن را سئوال می کند، چنین پاسخ داده می شود:
منم الله که معبودی جز من نیست، بخشنده مهربان با عزت و حکیم، دانای به غیب و عالم به آنچه در قلبها پنهان است. آنچه را وجود ندارد ولی موجود خواهد شد، می دانم که چگونه موجود می شود، و آنچه را هم که موجود نخواهد شد، می دانم که اگر بخواهد موجود شود، چگونه موجود می شود.
ای بنده من، من در علمِ خود، بر قلبهای بندگانم اطلاع پیدا کردم، پس در میان آنها کسانی که نسبت به من مطیع تر و نسبت به مخلوقاتِ من خیرخواه تر از پیامبران و فرستادگانِ من باشند، ندیدم. پس به همین جهت روح و کلمه خود را در ایشان قرار دادم و سنگینی بارِ حجت خود را به دوش آنها گذاشتم و آنها را برگزیدۀ خود بر خلایق قرار دادم تا رسالت و وحیِ مرا به ایشان برسانند...
سپس بر قلبهای برگزیدگان خود از رسولانم آگاهی یافتم و در میان آنها کسی را مطیع تر نسبت به من و خیر خواه تر نسبت به مخلوقاتم از محمد که برگزیده و خالص شده من است، نیافتم. پس با علم خود او را برگزیدم و نام و یادِ او را همراه یاد و نامِ خود بلند مرتبه قرار دادم. سپس قلبهای اهل بیت و نزدیکان او را پس از او، همچون قلب او (مطیع تر و خیرخواه تر از دیگران) یافتم، پس آنها را هم به او ملحق ساختم و آنها را وارثِ کتاب و وحیِ خود و پایه ها و ارکان حکمت و نور خویش قرار دادم. و به خودم قسم یاد کردم که هر کس را که به توحیدِ من و ریمسان محبت آنها چنگ زند و با این حال مرا ملاقات کند، هیچگاه به آتشِ خود عذاب نکنم.
بنابراین می توانیم به صراحت، پیامبر (ص) و اهل بیت عصمت (ع) را برگزیده برگزیدگان الهی بدانیم. و حکمتی که در حدیثِ فوق به آن اشاره شده این است که خداوند با علم ذاتیِ خود می دانست که اگر اینها در شرایط مساوی با دیگر مخلوقات خلق می شدند، باز هم مطیع ترین افراد نسبت به خدا و خیرخواه ترینِ آنها به مردم بودند و به همین جهت امتیازاتی به آنها بخشید که به دیگران نداده است.
تا اینجا مقایسه ای بود میان چهارده معصوم (ع) و انبیا و رسل الهی و فضیلت و برتری آنها بر سایرین مشخص گردید.
