راه های آسمان، راه های هدایت الهی است که از طریق وحی به کسانی تعلیم داده شده است. هر کس این علم را دارد، باید از او تبعیت کرد. و اگر بجز چهارده معصوم (ع) در امت اسلام کسی این آگاهی را داشته باشد، از او هم می توان تبعیت کرد. اما چون این دانایی در این چهارده نفر منحصر شده، پس پیروی ما هم باید فقط از اینها باشد. دیگر تفاوتی نیست بین اینکه این امر را بپسندیم یا نپسندیم؛ پسند یا ناپسندِ ما حقیقت امر را تغییر نمی دهد. آنها عالم هستند و ما جاهل و نیازمند به علم ایشان، چه دوست داشته باشیم و چه دوست نداشته باشیم، چاره ای جز پیروی ایشان نداریم.
و معنی «باب الله» بودنِ آنها هم همین است. اگر کسی می خواهد به سر منزل مقصود برسد، باید از این راه برود و از غیر این طریق، راه به جایی نمی تواند برد. درست مانند اینکه اگر کسی بیمار شود، به حکم عقل باید به طبیب مراجعه کند. اگر بیماری بگوید من از خود خدا شفا می خواهم و بنابراین سراغ پزشک نمی روم، در خانه می نشینم و دعا می کنم تا خدا مرا شفا بخشد، همه عقلا او را مذمّت می کنند. چون کسی که از خدا شفا می خواهد، باید از همان طریقی که خدا شفا را قرار داده، مراجعه کند و فرض این است که مراجعه به پزشک همان طریق مذکور است. البته در این مثال هیچ پزشکی منصوب و منصوص از طرف خدا نیست، ولی در بحثِ امامت همه تأکید بر مراجعه به کسانی است که منصوب از طرف خدای متعال هستند و خدا ایشان را بابِ خودش نامیده است. پس لزوم پیروی از اهل بیت (ع) برای آنان که تا حدی به فضایل و کمالات ایشان پی برده اند، یک حکم عقلی است نه یک دستور تعبدی محض.
