برای زنده نگه داشتنِ قصد یاری امام (ع) چه خوب است که انسان نیت خود را به زبان آورد و با خدای خود عهد و پیمان ببندد که هیچگاه از نیت خویش غافل نشود و کوتاهی نکند. به همین منظور مسئله بیعت با امام زمان (ع) در زمان غیبت مطرح می شود. بیعت در واقع اظهار کردن قد قلبی بر اطاعت از امام (ع) و یاری اوست به زبان که در مناسبتهای مختلفی این عمل تکرار می شود و در واقع بیعت «تجدید» می گردد، یعنی نو و تازه می شود. به عنوان نمونه در دعای عهد، تجدید بیعت با امام (ع) که صبح هر روز انجام می شود، به این گونه است:

اللهُم اِنّی اُجَدِدُ لَهُ فی صَّبیحَهِ یَومی هذا وَ ما عِشتُ مِن ایامِ حَیاتی عَهداً وَ عقداً وَ بَیعَهٌ لَهُ فی عُنقی لااَحوُلُ عَنها وَ لاازولُ اَبدَاً اللهُّمَ اجعَلنی مِن اَنصارِهِ وَ اَعوانِهِ وَ الذابینَ عَنُه وَ المُسارِعینَ اِلَیهِ فی قَضاء حوائِجِهِ وَ المُمتَثِلینَ لِاوامِرهِ وَ المُحامینَ عَنهُ وَ السابِقینَ اِلی اِرادَتِهِ وَ المُستَشهَدینَ بَینَ یَدَیَهِ. [1]

خدایا، من در بامداد این روز و در همه روزهای زندگی ام، عهد و پیمان و بیعتی را که از آن حضرت برگردن دارم، برایش تجدید می کنم به گونه ای که هرگز از آن برنگردم و دست برندارم. خداوندا، مرا از یاران و کمک کنندگان آن حضرت قرار بده و از کسانی که از او دفاع می کنند و در انجام نیازهایش شتاب می ورزند و از دستوراتش اطاعت کرده و از وجود مقدسش خمایت می کنند و نسبت به (انجام دادن) خواسته هایش سبقت می جویند و در پیش روی او به فیض شهادت نایل می آیند.

عهد و پیمانی که همه این خواسته ها را در بر می گیرد و این آرزوها را به زبان منتظر جاری می سازد، حقیقتاً او را دگرگون نموده و هر روزی که این بیعت را تجدید می کند، عزم و اراده اش محکمتر می شود و خود را آماده تر از قبل برای وفای به عهدش می بیند.
کسی که با این حال عمر خود را سپری کند، وقتی مرگِ خویش را نزدیک ببیند در حالی که هنوز مولایش ظهور نکرده است، با همه وجود می سوزد و در حسرت سرُور آل محمد (ص) می گوید که چرا پس از یک عمر انتظار کشیدن بدون آنکه به آرزویش برسد، دست خود را از دنیا و از یاری کردن مولایش کوتاه می بیند!