شيخ طوسي‏در کتاب الغيبه، از احمد بن علي‏رازي، از ابو ذر احمد بن ابي سوره،که وي همان محمد بن حسن بن عبد الله تميمي است، که زيدي مذهب بود، نقل کرده است که وي مي گويد: من اين داستان را از عده زيادي شنيدم که آن را از پدرم نقل مي کردند که: من به سوي حيره حرکت کردم. هنگامي که به حيره رسيدم، جواني خوش صورت را در حال نماز خواندن ديدم. بعد از اتمام‏نماز به مشرعه آمديم. به من گفت: اي ابو سوره کجا مي خواهي بروي؟ گفتم: کوفه. گفت: با چه کسي؟ گفتم: با مردم. گفت: ما نمي خواهيم دسته جمعي برويم. گفتم: پس با که برويم؟ گفت: هيچ کس را نمي خواهيم. گويد: آن شب را تا به صبح راه رفتيم، تا به قبرستان نزديک مسجد سهله رسيديم. گفت: آنجا منزل تو است اگر مي خواهي برو، سپس گفت:تو به ابن زراري علي بن يحيي خواهي گذشت. به او بگو از مالي که نزد او است به تو بدهد. گفتم: به من نخواهد داد. گفت: به او بگو. اين نشاني که آن پول اين قدر دينار و اين‏اندازه درهم است. و در فلان جا است، و او مي بايد اين اندازه پرداخت کند.

به او گفتم: تو که هستي؟ گفت: من محمد بن الحسن مي باشم. گفتم: اگر از من نپذيرفت و دليل و نشانه خواست، چه بگويم؟ گفت: من پشت سر تو هستم. وي مي گويد: من نزد ابن زراري رفتم. به او گفتم: آن پول رابه من بده. به او گفتم که او فرمود: من پشت سر تو هستم. گفت: بعد از اين چيزي نخواهد بود و گفت: اين را جز خداوند خبر نداشت. و مال را به من داد. در حديثي ديگر آمده است که ابو سوره مي گويد: آن مرد از احوال من پرسيد و من از تنگي معيشت و مخارج‏زندگيم به او گفتم. به همراهي با من‏ادامه داد تا سحر گاه به نواويس رسيديم. و روي زمين نشستيم. با دست‏خود زمين را گود کرد و آب بيرون آمده‏وضوء گرفت. و سيزده رکعت نماز خواند. و بعد به من گفت: برو نزد ابو الحسن علي بن يحيي و به او سلام برسان. و به او بگو آن مرد مي گويد: به ابو سوره از هفتصد ديناري که درفلان جا دفن است صد دينار بده. من همان ساعت به منزل او رفته، در را کوبيدم. کنيزش پشت در آمد و گفت: کيست؟ گفتم: به ابو الحسن بگو ابو سوره است. صداي او را شنيدم که مي گفت: من با ابو سوره چه کار دارم. بعد نزد من آمده به او سلام کرده و داستان را به او گفتم. به درون منزل‏رفته و صد دينار براي من آورد. به من گفت: آيا با او دست داده اي؟ گفتم: آري. دستم را گرفته و بر ديدگانش گذاشت و به صورتش کشيد. احمد بن علي گويد: اين خبر از محمد بن علي جعفري، و عبد الله بن حسن بشر خراز، و غير آن دو روايت شده است و در نزد آنان مشهور است.