اگر اهل باطل چهره واقعي خود را بپوشانند و لباس حق را به تن خود کنند و با زبان اهل حق سخن بگويند و بعضي از اهل حق نيز با آنها معاشرت داشته باشند و رفتار و کردار ظاهري خود را همانند رفتار و کردار اهل حق کنند، جامعه پذيراي آنها خواهد بود. اما اگر روزي مکر آنها آشکار شود و نقاب از چهره آنها برداشته شود، جايي براي آنها باقي نمي‏ماند.
علي، عليه‏السلام، در اين باره مي‏فرمايد:
«فلو ان‏الباطل خلص من مزاج‏الحق لم يخف علي‏المرتادين و لوان‏الحق خلص من لبس‏الباطل انقطعت‏عنه‏السن‏المعاندين.» [1]
اگر باطل از آميزش با حق خالص شود، بر حق‏جويان مخفي نخواهد ماند و اگر حق از آميزش با باطل رهايي يابد، زبان دشمنان قطع مي‏شود.